Open Mike (10) Rozmowa z Marcinem Liberem o spektaklu „Diabeł i dziewczyna” w Teatrze Nowym w Poznaniu

00:00:00: Open Mic.

00:00:01: to autorski podcast o życiu kulturalnym i społecznym Poznania.

00:00:04: O ludziach, miejscach, wydarzeniach i zjawiskach.

00:00:07: Jesteśmy częścią Dynksa, poznańskiego magazynu kulturalnego dynks.poznań.pl, którego wydawcą jest Estrada Poznańska.

00:00:16: Zapraszam do czytania, oglądania i słuchania.

00:00:19: Maj kurbaniak!

00:00:21: Trzeciego października, twojej niemieckiej wioski.

00:00:25: Trzeciego paźdżernika, wracając w programie Saturday Night Live zaśpiewała a capella utwór war wojna Boba Marley'a.

00:00:33: trądz na koniec fotografią Jana Pawła II i mówiąc głośno fight the real enemy walczcie z prawdziwym wrogiem.

00:00:42: dwa tygodnie później miała zaśpiewać w Madison Square Garden na koncercie poświęconym twórczości Boba Delana.

00:00:49: Kiedy wyszła na scenę, została wygwizdana i wybuczana przez dwudziestotysięczną widownię.

00:00:55: I znów zaśpiewała Aka Pella a raczej wykrzyczała utwór war który ponownie wplotła kwestie pedofilii w kościele katolickim.

00:01:05: Kilkanaście lat później specjalny raport unaocznił skalę przemocy seksualnej w Kościele Katolickiej w Irlandii wywołując społeczno-polityczny szok.

00:01:15: Shineto Konor oson odsądzona od czci i wiary, zmarła cztery lata temu.

00:01:20: A już za tydzień w Teatrze Nowym W Poznaniu zobaczymy premierowo spektakl diabeł i dziewczyna.

00:01:27: Dziewczyną jest Shineto Conor.

00:01:30: A kto jest diabłem?

00:01:32: Oto postanowiłem zapytać mojego gościa, którym jest reżyser rzeczonego spektaku Marcin Liber.

00:01:39: Cześć Marcinie!

00:01:41: I sądzi że ja odpowiem, tak?

00:01:43: No

00:01:43: właśnie to jest problem.

00:01:45: Odpowiem oczywiście, znaczy zadam to pytanie bo ono jest ważne i to istotne tego przedstawienia.

00:01:49: ale nie odpowiem tego wprost, nie powiem to tutaj i nie powiemy tego przed przedstawieniem.

00:01:56: to pytanie i ta odpowiedź jest zawarta w finale spektaklu.

00:02:00: Więc nie będziemy tego psuć, tak?

00:02:02: Będziemy tego pilnować.

00:02:04: Nie będziemy zdradzać szczegółów ale myślę że pokrążymy wokół dziewczyny i pokrężymy wokół diabła.

00:02:10: Ale już pomyślałem sobie, że zanim powiemy o spektaklu nad którym teraz pracujesz bo sobie rozmawiamy ja mniej więcej tydzień przed premierą i zaprosimy za nim na ten spektakt do teatru to pomyślamy sobie ,że wykorzystam tę okazję żeby cię zapytać o twoje powroty do Poznania, bo przecież kawał twojego życia to jest życie związane z Poznaniem też kawało twojego artystycznego życia.

00:02:35: To jest przecież teatr usta i biuro podróży ale to jest też właściwie teatry instytucjonalne w tym mieście, w których ty pracowałeś prawda?

00:02:45: Zdarzało ci się to.

00:02:46: krótko mówiąc no ten twój początek teatralny poprawia mi jeśli się mylę jednak jest bardzo poznański czy nie?

00:02:54: Zdecydowanie

00:02:55: poznańskim.

00:02:56: Gdyby nie Poznań, gdyby nie Julek Tyszka i Kulturoznastwo i jego pasja do teatru to bym nie interesował się i prawdopodobnie w ogóle bym omięł dużym łukiem bo wybierając się na studia do Poznania Byłem przekonany, młody człowiek, nie oszukujmy.

00:03:20: Człowiek ma dziewiętnaście lat jest naprawdę dzieckiem i nie wie jeszcze czego chce w życiu.

00:03:24: ale widziałem jedno że nie chcę chodzić do teatru, nie chcą oglądać teatru bo teatrz to jest obciach i miałem takie wrażenie po jakiejś wizycie w teatrze w moim rodzinnym mieście zielonej górze.

00:03:36: byłem na jakiś przedstawieniu którego teraz już nie pamiętam i jakieś tam śledztwo po latach zrobiłem oczywiście ale uznałem że to jest po prostu że to jest jakieś po prostu totalne, totalna, że tak powiem, że tutaj jest totalny obciach.

00:03:50: Teatr jak można.

00:03:51: To jest jakiś coś niebywale nieprawdziwego sztucznego wydumanego pretensjonalnego.

00:04:00: No same najgorsze opinie na temat tej dziedziny sztuki i to mi się zmieniło w Poznaniu dzięki temu, że kulturoznactwo ale wydział Teatru i filmu.

00:04:14: Jakoś nie można było po prostu oddzielić tego filmu od teatru, i się o rzeczy.

00:04:20: pojechałem na takie kluczowe ważne dla mnie warsztaty teatralne do Kiekża, który był organizowany przez Julka Tyszkę i kultur Znastwo.

00:04:30: I tam jakieś po prostu te praktyczne działania, wszystkie tarzania się po ściółce leśnej pchanie opon i robienie jakiś po prostu etiut spowodowało, że ja po prostu oszalałem na tym punkcie.

00:04:45: I w kolejne kroki.

00:04:46: to już teatr biuro

00:04:48: podróży właśnie.

00:04:49: Tak

00:04:49: i tam zaczynałem jakieś warsztaty takie, które się odbyły i w ramach tych znaczy tych warsztatów dostałem się do grupy i byłem tą jedną z tych osób, która ten biuro-podróży ten teatry tworzyło.

00:05:03: A to nie jest tak, że ty byłeś bardziej aktorem wtedy?

00:05:06: No tak.

00:05:07: Ja byłem... Tutaj są raczej opowiadamy o tym jak byłem aktorem.

00:05:13: To znaczy aktorem powiedzmy sobie w dużym cudzysłowie.

00:05:15: Perfomerem.

00:05:16: Performerem.

00:05:17: teraz mi to zapowiedział tu mnie.

00:05:18: Byłem performerem.

00:05:23: Tak i to tak się wydarzało ale potem byłem na tyle performerem.

00:05:28: Stawałem się świadomym, że widziałem swoje nieudolne działania te performance-ski, że pomyślałem sobie, że do swoich projektów będę już zapraszał raczej ludzi, którzy są profesjonalni i przynajmniej utalentowani, nie mówię wyeducowani w tej dziedzinie, że są ludzie, którzy potrafią zrobić to znacznie lepiej niż ja i lepiej żebym w ogóle na tą scenę nie wchodził.

00:05:53: Więc tak, te wszystkie doświadczenia, wszystkie wnioski dotyczące teatru pracy w Tatrze zdobyłem w Poznaniu.

00:06:01: A to przejście kiedy uświadamiasz sobie że nie chcesz być performerem co już ustaliliśmy a chcesze być demiurgiem czyli reżyserem?

00:06:08: To kiedy następuje?

00:06:11: No powiesz to takim... Znaczy to widzisz bo to jest chyba troszkę inaczej.

00:06:15: ja nigdy nie chciałem być demiórgiem, znaczy to jest bardzo ważna jakaś taka kategoria której unikam w swojej pracy, znaczy że nie daję sobie po prostu prawa z pozwolenia na to żeby być tutaj czymś ponad kimś stać tylko.

00:06:31: Miałem taką potrzebę o powiedzeniach historii i takiej bardzo dla mnie ważnej i to raczej było spowodowane moja praca w teatrze, moje przygoda doświadczenie.

00:06:43: Było taką chęcią dzielenia się jakimś swoim doświadczeniem takim bardzo ważnym.

00:06:49: na przykład spektakł autofobia, który był moim debiutem.

00:06:53: Rzeżycerskim, który zrobiąc wspólnie z przyjaciółmi z Teatru Porywacze Ciał dotyczyła mojego lęku jazdy samochodem bo to wynikało z wypadku jakim mieliśmy po drodze do Edemberga jadąc z teatrem biuro podróży.

00:07:10: po tym wypadu w którym zginął Andrzej Rzepewski nasz przyjaciel Ja po prostu przez dwa lata bałem się wejść do windy i zrobiłem przedstawienie performance dwudziestoparominutowy właśnie o tym, który nazywał autofobię.

00:07:24: To był jakiś rodzaj terapii, autoterapii I to była taka rzecz, z którą bardzo chciałem się podzielić, uczynić to publicznym.

00:07:41: Tak

00:07:41: przejście No takiego szalonego, powiedzmy go nazwać najlepiej.

00:07:48: Niezależnego teatru prawda?

00:07:50: W którym pracowałeś do teatru repertuarowego.

00:07:52: to był... To było trudne czy niekoniecznie?

00:07:56: Wiesz co?

00:07:56: no to był taki zwrot bardzo ważny i on był żmudny bo to nie było tak że zdecydowałem się, że to byłby po prostu jeden gest i ten gest załatwia wszystko.

00:08:06: To jest taka historia, nie wiem czy to jest interesujące, bo to są jakieś bardzo takie insajdowe i bardzo bumerskie, bo sprzed wielu lat

00:08:15: Wielbiamy umerskie historie.

00:08:17: Ale to wiesz, to jest taka bardzo historia też związana z Poznaniem ale z Poznaniem potem z Wrocławiem i z Warszawą czyli pierwszym przedstawieniami Jarzyny i Warlikowskiego.

00:08:28: Czyli dla mnie to jest taki zwrot w ogóle w teatrze polskim kiedy te spektakle okazują się że są spektaclami któryś mówi rzeczy nowe ciekawsze porusza się tematy, które do tej pory się nie poruszało w teatrze i na pewno one być może były zarezerwowane dla OFU.

00:08:49: Ale teraz w tej przestrzeni teatru instytucjonalnego zapewniały mocniej, pewnie tak i profesjonalnie, że tak powiem takim... I były w oparciu o tekst dramaturgiczny, czyli po prostu to ten dramat sorry Kane, który się pojawił w jednym i drugim przypadku stał się jakiś taki też właśnie przełomowy nie tylko dla mnie ale chyba dla całego pokolenia.

00:09:12: I to był taki zwrot i moment kiedy pomyślałem sobie, a zobaczmy co jest drukowane w tych dialogach?

00:09:17: W tych pismach poświęcony dramaturgii.

00:09:23: I tak się zaprzyjaźniłem z ludźmi którzy pisali do teatru albo zaczęli pisać bo to też był taki moment kiedy moimi rówieśnikami były osoby piszące związane z tym pokoleniem porno.

00:09:38: Była taka antologia dramatów w pokolenie porno.

00:09:42: I takie moje pierwsze kroki to przyjaźć właśnie z Gosią Sikorską Miszczu, która jest autor kontekstu Diaby i Dziewczyna.

00:09:49: Ja zorganizowałem, ogłosiłem, wymyśliłem taki konkurs na tekst dramaturgiczny o ulice Mainchow i Gosia napisała tekst śmierci człowieka Wywiórki.

00:10:00: i to był mój debiut tak powiem dramaturgyczny z aktorami związanymi... warszawskimi teatrami.

00:10:10: i to było przedstawienie, które zrobiłem już w Warszawie.

00:10:14: To taka historia długa...

00:10:17: Ja tam długa.

00:10:18: Podkawste są, że mogą być... Bo kopie teraz Marcina, mogą być długie.

00:10:24: A wiesz co?

00:10:26: Jak patrzysz na swój czas spędzony w Poznaniu, bo mówimy o teatrze to co w koszyczku, co w sercu masz z tego poznańskiego okresu?

00:10:35: To jest zamknięty rozdział.

00:10:37: wracasz tu sobie... W ogóle lubisz tu wracać do tego miasta?

00:10:41: No bo teatr teatrem też po prostu życie tutoczyłeś.

00:10:43: Zresztą powiedziałyśmy i zaczęliśmy nagrywać właśnie tuż obok Mieszkałeś rzut Beretem od Masztalarskiej.

00:10:53: Co to za obraz tego miejsca, co z tobą zostało?

00:11:00: Czy to jest mieszane uczucia związane z tym?

00:11:03: Bardzo lubię Poznań ale nie lubię i nie jestem taką osobą która patrzy specjalnie wstecz.

00:11:09: Nie interesuje się to co wydarzy dzisiaj, to co się wydarza jutro te plany które mam na kilka miesięcy do przodu.

00:11:18: Zdaje sobie sprawę z tego, co mnie ukształtowało i co mi ugrontowało.

00:11:22: Ale to nie grzebie się w tych przeszłości, w tych sentymentach.

00:11:26: Nowe, nowe, mój pociąg, nowo jest interesujące.

00:11:30: Ja mam wrażenie, że ja sobie zamknię... znaczy nie sobie tylko, że ta historia poznańskich teatrów, relacji z tymi teatrami nam dziś zamknęła w Tatrze Powszechnym Warszawie, kiedy zrobiłem przedstawienie jakże godnie żyli?

00:11:46: To jest spekta, który powstał o teatrze ósmego dnia.

00:11:49: O moich przyjacielach z tego teatru, o wszystkich związkach z teatrami ofowymi.

00:11:54: opowiadałem to trochę.

00:11:56: narratorem tego przedstawienia było dziecko Teatr ósmego dnia.

00:12:00: i tam sobie podsumowałem wszystko co było dla mnie istotne i ważne.

00:12:04: i chyba na tym moment się ta historia zakończyła.

00:12:08: znaczy tak coś się spełniło.

00:12:10: Był tam na pokazie przedpremierowym, na trzecie generalnej był Leszek Raczak, który miesiąc później zmarł.

00:12:17: następnego dnia na premierze byli członkowie Teatru VIII Dnia i był też Julektyszka, który takim jest dla mnie ważną osobą prowadzącą.

00:12:30: I to wszystko się w tym wieczoru był naprawdę wyjątkowy.

00:12:36: I coś tam się podopinało, te kulki zrobiły klik i teraz już jest jakiś nowy rozdział.

00:12:42: No to skoro nowe, to zajrzyjmy w to nowe bo pracujesz nad nowym.

00:12:48: zresztą nomen omen To jest spektakl na którym powiedziałem w mojej zapowiedzi czyli diabeł i dziewczyna.

00:12:56: teksty napisała wspomniana tutaj już Małgorzata Siekorska-Miszczuk z którą pracujiesz nie od dziś.

00:13:04: Więc moje pierwsze pytanie jest tak jak doszło do tego połączenia, bo wiem że to jest tekst który w ogóle powstał na zamówienie Teatru Nowego W Poznaniu.

00:13:13: Więc powiedz proszę jak, jak, Jakżeście się połączyli?

00:13:16: To znaczy dlaczego ty?

00:13:18: Dlaczego Małgorz aczekorska mistrzuch?

00:13:20: Dla czego teatr nowy i dlaczego ten temat?

00:13:25: To jest zawsze taki splot zawodowo-towarzyski.

00:13:29: Powiedzmy sobie szczerze.

00:13:31: To jest najkrótsza definicja teatra.

00:13:35: No tak, ale te przyjaźnie wynikają z wspólnych pasji.

00:13:39: to... Tak to powiem na usprawiedliwienie tego okolesiostwa.

00:13:45: Nie, ale to nie jest kolesiostwo.

00:13:46: Wiesz ja nie uważam, że to jest kolesiostwo.

00:13:47: niedawno tutaj i niedawno.

00:13:49: Jakiś czas temu rozmawiałem z Piotrem Biedroniem, który robił też spektakl teatrze nowymi... I to połączenie dlaczego ten spektakt?

00:13:54: Dlaczego tu, dlaczego teraz?

00:13:56: No właśnie jest takim połączeniem.

00:13:57: Ten się przyjaźnił z tym, ten się spotkał, z tym ten zaprosił do projektu tego a ten się to spodobało.

00:14:02: wiesz!

00:14:02: To jest...

00:14:03: Wiem bo z Piótrem Biederoniem robiłem dwa przedstawienia.

00:14:07: pracowałem z nim w Teatrze Wybrzeże.

00:14:09: Więc ta środowisko też jest naprawdę niedużne.

00:14:11: Nieduży.

00:14:12: To nie trudno spotkać kogoś znajomego na tej ścieżce.

00:14:17: Tak jak wspominaliśmy, ja z Gosią Sikorską zrobiłem nie jedno przedstawienie ale tych przedstawień było parę.

00:14:24: i ostatnio jakie zrobiliśmy to był popiół diament w Teatrze Morzejewskiej w Legnicy.

00:14:29: po tym mieliśmy jakąś taką pauzę ale ponownie spotkaliśmy się gdzieś w pociągu na jakiś jakimś jakimś.

00:14:36: wpadliśmy na siebie przez zupełnie przypadek.

00:14:38: no na trasie chyba Wrocław Warszawa.

00:14:40: no i te długie rozmowy ta długa rozmowa o co u Ciebie, co Cię interesuje, co byśmy mogli robić wspólnie.

00:14:48: Pekapę łączy ludzi?

00:14:49: Tak, pekapę i jakoś tak wspólnie, znaczy ja zwierzyłem się z tego mojego takiego pragnienia i pomysłu żebym chciał zrobić spektakl o Shineto Connor i marzę o tym żeby w tym spektaku... Żeby zacząć ten spektakt sceną w której papież drze zdjęcie Shinetokonor Nie wiem co to ma oznaczać, nie wiem z jakiego powodu być może.

00:15:19: Ale że taka scena mi się wymarzyła i do słowa uznaliśmy, że jest coś co nas interesuje czy moglibyśmy wspólnie popracować.

00:15:30: aże pojawiła się propozycja ze strony... Piotra współpracy z teatrem, więc zaproponowałem, jest taki pomysł.

00:15:43: Jest taki team Jagoszka.

00:15:44: chcemy to zrobić.

00:15:46: może złożyć zamówienie i na tekst gorsze napiszę ja to wyreżyseruję

00:15:52: I proszę bardzo.

00:15:53: jesteśmy tydzień przed premierą.

00:15:55: Dlaczego?

00:15:56: Skąd ta scena w twojej głowie, dlaczego chciałeś zrobić spektakł, w którym widziałeś tę scenę, że Jan Paweł II drze zdjęcie Szyna to Konor.

00:16:04: Oczywiście nawiązujesz do tego o czym ja wspomniałem tym jak rozumiem.

00:16:08: stąd się to oczywiście bierze z tego gestu słynnego Jej z dziewięćdziesiątego drugiego roku kiedy oto ona przedarła zdjęcie.

00:16:16: Jana Pawła II to zrobi taki przypis bo Nie wszyscy wszystko wiedzieli, nie wszyscy wszystko wiedzą.

00:16:21: Nie wszyscy

00:16:22: pamiętają to i też dorosłymi osobami są dzisiaj osoby które nawet nie urodziły się w dziewięćdziesiątym drugim roku.

00:16:29: Marcinia Ci to muszę oświadomić.

00:16:30: To ci chciałem powiedzieć bo nie wiem czy zdajesz się z tego

00:16:32: sprawy?

00:16:33: Ja mam to uświadomione.

00:16:34: No właśnie więc dlatego warto myślę dodać żeby nie zgubić na przykład tych co nie wiedzą albo nie urodzili się wtedy, ale to był absolutnie wstrząsający niezwykle odważny gest.

00:16:47: Kiedy ona w jednym z najpopularniejszych do dzisiaj programów amerykańskiej telewizji wykonuje ten performance, śpiewa ten utwór War Boba Marley'a i na koniec właściwie przedziera zdjęcie Jana Pawła II.

00:17:05: W ogóle z perspektywy polskiej Nie wyobrażalne to było, prawda?

00:17:09: Że ktoś coś takiego może w ogóle zrobić.

00:17:12: Czy ty pamiętasz siebie?

00:17:13: jak ty zareagowałeś na ten gest?

00:17:15: Nie ale ja nie pamiętam, wiesz a ja nawet nie pamiętałem... To ciekawe!

00:17:19: Ja w ogóle wiem że są takie daty.

00:17:20: co to ludzie mówią, że pamiętają dokładnie do końca życia co się wydarzyło typu smoleńska albo typu śmierciana Pawła II.

00:17:27: Ja wogóle nie pamiętam co...

00:17:29: A Ty pamiętasz?

00:17:29: Nie pamiętam od moment bo tam prawdopodobnie wiesz.

00:17:34: Wtedy internetów nie było albo jak był, to był bardzo wolny i te informacje troszkę docierały do nas z jakimś opóźnieniem.

00:17:43: Ale pamiętam siebie że ja zareagowałem tak jak właśnie wiesz.

00:17:48: taki byłem oburzony.

00:17:49: Znaczy tutaj chcę trochę zweryfikować też mój stosunek do Shinet od konor z tamtego okresu.

00:17:58: Ja też trochę potraktowałem.

00:18:00: chcieli, żeby ją potem... Tak jak większość.

00:18:04: Jak ludzie, którzy ją wygwizdali potem dwa tygodnie później nie?

00:18:07: Że to był gest takiej odwagi ale też wyprzedzający to co się ma potem wydarzyć w historii.

00:18:17: To był

00:18:17: prorocki

00:18:18: gest.

00:18:19: Ja

00:18:19: sobie nawet zapisałem w moich notatkach przed naszą rozmowę o dzisiaj.

00:18:22: Przygotowując się napisam sobie prorotski gest.

00:18:25: No i zobacz ile się wydarzyło w Irlandii od tamtego czasu.

00:18:29: Te sprawy zostały odkryte, zostały nagłośnione.

00:18:32: Za to zostało Irlandia przeprosiłe.

00:18:38: Dokonały się jakieś takie gesty.

00:18:40: bardzo ważne nie?

00:18:44: Kobiety w Irlandii mają prawo do aborcji, do wolnego wyboru...

00:18:49: Ale powiedzmy, przepraszam cię tak ci będę czasami skakiwał ale myślę że jest właśnie ważne żeby tego nie zgubić, że mówimy o raporcie i mówisz o tym przeproszeniu podkreślić, że to był naprawdę wstrząst.

00:19:01: To znaczy mówimy o kraju, który... Mówiliśmy o Polsce, że Polska jest wiadomo polska katolicka ale Irlandia trudno sobie wyobrazić jakby naprawdę była jeszcze bardziej katoliska od Polski.

00:19:11: W tym sensie, że kiedy Polska była krajem komunistycznym, to Irlandja była właściwie krajem, który na połyby rządzony przez polityków i kościół prawda?

00:19:20: Kościół miał nieprawdopodobne wpływy w Irlandii.

00:19:22: właściwie cała opieka społeczna państwa irlandzkiego była oddana Kościołowi.

00:19:28: Kościół prowadzi właściwie wszystkie przytulki, domy dziecka.

00:19:31: to są słynne siostry Magdalenki, to też jest głośna sprawa i genialny film nie?

00:19:35: Że to było naprawdę wszechpotężna instytucja prawda w której działy się te wszystkie rzeczy o których teraz powiedziałaś które zostały ujawnione po tym jak Sine Tokonor wykonała swój prorocki gest I to wstrząsnęła Irlandią do tego stopnia, prawda?

00:19:54: Że dzisiaj jest to kraj.

00:19:55: Wreszcie Kościół można powiedzieć jakby upadł i zaczął musiał się pozbierać zupełnie na nowo w Irlandii ale pewnych zmian już nie powstrzymał.

00:20:03: Dodajmy chociażby że... że przecież to jest jedyny kraj na świecie, w którym np.

00:20:08: w referendum sąd konstytucyjny nieparlament zadecydował np.

00:20:12: o równouprawnieniu o super GBT+, prawda?

00:20:14: Ale w referendum Irlandczym!

00:20:16: Ta zmiana jest taka... Tak sobie o tym dzisiaj mówimy, ale to naprawdę to było jakaś koszt….

00:20:20: To był strząs.

00:20:21: To była absolutna wstrząs tej wyspy i jaka się taka no nieprawdopodobna zmiana, która tam się wydarza i znów wracamy po tym jakby po tym gaście, którego ona dokonała.

00:20:32: No właśnie, ale widzisz?

00:20:33: Opowiadasz wszystko w czasie przeszłym, że było w Idlany, przeproszono odkryto, dokonało się... Było referendum były wybory a chodzi o to, że tu gdzie my jesteśmy się nic nie zmienia.

00:20:52: Są ujawnione, wiemy, że są podobne przestępstwa i że problem pedofilii też dotyczy polskiego kościoła.

00:20:59: ale się nie przeprasza, tak?

00:21:01: Powstają jakieś komisje, które próbują być niezależne.

00:21:04: Ale jednak to wiesz jest episkopat trzyma nad tym cały czas pieczeń i nie ma niezależnych komisji.

00:21:10: Nikt nie przeprosza!

00:21:12: Te ofiary cały czas są po prostu... Nie mają pełnego głosu, więc jeśli chodzi o prawa kobiet coś się zmieniło od iluś lat nie zmieniło.

00:21:25: Jeśli chodzi o prawa osób LGBT plus coś się zmieniła, niewiele prawda?

00:21:31: To jest to jest smutna historia, która jest zapisana w tym tekście i przedstawieniu które robię, znaczy ja nie robię dokładnie o tym ale ale chciałbym żeby też takie refleksje towarzyszyły temu.

00:21:47: Gdzie jest Idlandia?

00:21:49: gdzie jesteśmy my?

00:21:51: Czyli myśląc o tym gęście, o tej scenie, którą sobie wymyśliłeś, którą ustrój się dzieliłeś w pociągu z Małgosią było myślenie mniej o Irlandia bardziej o Polsce dzisiaj.

00:22:04: No ja niestety zawsze robię przedstawienie o Polsce.

00:22:08: Myślisz

00:22:08: o Polsce?

00:22:09: Myślę o Polsce, no jestem Polakiem i jestem wychowany w tradycji katolickiej.

00:22:15: Jestem nierozrowalnie związany z tym z tą geografią, z tą historią.

00:22:20: Więc wiecznie robię o Polsce i o śmierci.

00:22:25: I nawet jak próbuję uciec do Irlandii to wracam tutaj.

00:22:32: Ale wiesz no ale ja się dzielę z tym co robię z publicznością, która jest publiczną taką jak ty?

00:22:39: Ja nie, znaczy mamy to samo doświadczenie... Tak i za każdym razem sobie mówię, że ach to już jest ostatnie przedstawienie o Polsce a potem taki głos ale jeszcze pięć minut.

00:22:54: No tak, tak, znam ten głos.

00:22:57: Powiedz, bo ja przeczytałem ten tekst i trochę musimy tutaj teraz uważać żeby nie powiedzieć za dużo, bo to nie oto chodzi ale przeczytam wielko ciekawością.

00:23:08: no może to chciałem powiedzieć że przeczytam ten tekest wielkociekawościom.

00:23:11: no i bardzo jest to pyszny tekst.

00:23:15: tekst który oczywiście od razu wzbudza rozmaite emocje.

00:23:20: tekst o którym, kiedy go skończyłem czytać pomyślałem sobie no to się będzie działo jak ten tekst zostanie wystawiony w teatrze co mnie oczywiście również cieszy nie wiem jak innych.

00:23:31: Chciałem ci zapytać bo marzenie oscenie i pomysł jest jedno.

00:23:34: drugą rzeczą jest tekst.

00:23:36: teraz reżyser dostaje tekst autorki Małgorzaty Sikorskiej.

00:23:40: Miszczuk kiedy ty dostałeś ten teksty?

00:23:43: co sobie o nim pomyślałeś.

00:23:45: Też oczywiście w kontekście mnie interesuje potem adaptacja, jakbyś nam mógł chociaż trochę powiedzieć o tym zmaganiu się reżysera z tym tekstem.

00:23:52: ale co sobie w ogóle pomyślabyś kiedy go przeczytałeś parę raz pierwszy?

00:23:55: Dużo słów.

00:23:57: Ale to za każdym razem.

00:23:58: Musimy

00:23:58: je wypikać?

00:24:00: Nie nie nie to jest dużo słów.

00:24:02: ja.

00:24:03: To jest taka moja metoda że staram się po prostu dobić z tekstem do sedna żeby aktor Powiedział tyle, ile powinien powiedzieć.

00:24:17: Najwięcej o swoich racjach, tyle ile ma powiedzieć, trzeba przekonywać do tego monologami.

00:24:24: Ja się zawsze dziwię.

00:24:26: Dlaczego aktorzy niektórzy grają po prostu gaduły?

00:24:29: Bo to wynika czasami jakaś taka główna cecha postaci, które widzę na scenie, że to jest gadulstwo, bo gada i gada, zamiast działać zmieniać my być osobą sprawczą.

00:24:42: Więc skracam, dobijam się do tego co jest istotne i ile tego tekstu musi paść faktycznie ze sceny żeby się z komunikować z widzem.

00:24:51: Żeby dla niego jasna była historia opowiadana tu i teraz w momencie kiedy on ogląda przedstawienie.

00:24:58: bo nie lubię sytuacji kiedy widz odpada I nie podąża za historią.

00:25:08: To też nie jest teatr.

00:25:09: opowieści.

00:25:10: Zamyślą.

00:25:12: Tak, że te wszystkie dygresji, które są istotne i mądre, refleksje, które towarzyszą pewnym tematom, one są istote.

00:25:21: ale w momencie kiedy spotykamy się z widzem i kiedy gramy to musimy być wspólnie oddychać, mieć jedno tempo i to się musi wydarzać.

00:25:32: ja podążając za widzem muszę rozumieć co się dzieje teraz tu i teraz na scenie.

00:25:38: takie mam założenia.

00:25:40: No i pod tym kątem robię adaptację, to nie tylko gości ale wszystkich tekstów nad którymi pracuję.

00:25:49: A potem się to wyryfikuje już na scenie bo też widzę ile rzeczy można nie mówić a można je po prostu pokazać.

00:25:58: Teatr jest dla mnie tym medium w którym się pokazuje.

00:26:02: To jest pozwólmy sobie na obraz.

00:26:05: Obraz czasami bardziej dosadny, że tak powiem albo pojemny niż słowo.

00:26:14: To słowo jest dla nas potrzebne w momencie kiedy zaczynamy pracować na starcie, kiedy musimy się dowiedzieć o historii, musimy się dowiedzić o postaciach, mówię o takim procesie prób i wtedy dobrze, kiedy czytamy jak najwięcej mamy to przed sobą i zastanawiamy się co właśnie, co wspólnie z aktorami, co można zagrać i czego nie trzeba mówić?

00:26:37: To tak wygląda.

00:26:38: A twardo że do zgryznienia to był, bo ja na szczęście nie jestem reżyserem i nie mam zupełnie takiej wyobraźni jak reżисerzy mają.

00:26:44: ale po lekturze też tego tekstu pomyślałem sobie kurczę to trzeba trochę pokombinować z tymi obrazami, z tyimi scenami o których...

00:26:52: Słuchaj no to jest to co mi sprawia największą frajdę.

00:26:55: właśnie to ja to po to robię żeby się obudzić o piątej szóstej rano.

00:27:01: zapraszam sobie kawę odpalić komputery w dni po prostu w spokoju sobie tą układankę, składać po kolei tę kostkę rubika tak żeby to miało ręce i nogi.

00:27:13: No to jest ta frajda nie?

00:27:15: To jest przyjemność.

00:27:16: A kto że mają też frajdy.

00:27:17: powiedz trochę troszeczkę o pracy z zespołem o tych spotkaniach nad tym tekstem.

00:27:24: trac nam trochę.

00:27:25: Słuchaj ja nie wyobrażam sobie żeby nie mieć frajd w pracy.

00:27:29: Znaczy całe życie moje to jest praca.

00:27:33: Chciałeś

00:27:33: powiedzieć, że to jest frajda.

00:27:34: Ja to widziałem.

00:27:35: To jest frajdę, bo tak... Do tego chciałem do tego dążyć.

00:27:41: Znaczy, żeby spędzając całe życie w pracy nie chciałbym, żeby to była udręka, zrobię wszystko, żeby była przyjemność i żeby robić to z pełnym zaangażowaniem, z takim przyjemnościami.

00:27:54: Chciałbym też dzielę się takim stosunkiem do pracy ze ludźmi, których spotykam.

00:27:59: Więc tak zarażam ich entuzjazmem.

00:28:01: Dają się zarażać?

00:28:02: Tak, dają się.

00:28:02: no bo to jak ci się świecą oczy to nie jest obojętne.

00:28:07: Jedni to od razu i mnie troszeczkę potrzebują więcej czasu.

00:28:11: W różnych konfiguracjach ludzkich jest.

00:28:13: Ale to też jest także mi.

00:28:15: spotkanie z aktorami z nowego teatru daje paliwo I to jest takie wspólna przyjemność, nakręcanie się i dawanie sobie.

00:28:27: Jest prosta zasada.

00:28:28: Im więcej dajesz tym więcej dostajesz.

00:28:30: Działa to w dwie strony nie?

00:28:33: Zawsze kiedy czytam takie teksty, na razie mogę powiedzieć o przeczytaniu tekstu ale myślę że to również dobrze mogę powiedzieć.

00:28:40: O spektaklach które poruszają taką tematykę w których poruszając się znowu przepraszam będziemy tutaj mówić bardzo tak w koło żeby nie naprawdę nie zdradzić bo też trudno trochę o tym tekście mówić tak żeby nie zdradzić prawda?

00:28:53: Trochę tak jest.

00:28:54: takie ma wrażenie.

00:28:55: myślisz

00:28:57: Ja nie wiem, co jest z dradą.

00:29:01: Ale powiedzmy tak, że to jest taki tekst i też ten temat oczywiście, który wzbudza po prostu wielkie emocje?

00:29:08: O tak!

00:29:08: Z tej strony to weźmiemy.

00:29:10: I doświadczaliśmy tego w wielokrotnie przy okazji rozma i tych spektakli.

00:29:14: Wiesz od Golgoty Picknick, po prostu wiesz odwołanej w Poznaniu do klątwy w teatrze w powszechnym Warszawie, znaczy w momencie kiedy się pojawia kościół ale przede wszystkim kiedy się pojawia postaciana Pawła II.

00:29:27: Jeżeli jeszcze się pojawiał w kontekście w takim którym tutaj się pojawi, a wiesz to są tak zwane spektakle.

00:29:34: obrażone są moje uczucia religijne albo skandal nie?

00:29:36: To są takie spektacle.

00:29:38: ja sobie jestem w stanie wyobrazić oczywiście być może się mylę ale że znajdzie się oczywiście znajdą się takie media i takie grupy które właściwie z Urzędu uznają że to jest na przykład spektakl obrazobór czy albo obrażający uczucia religijne, co zresztą nie jest trudny w naszym kraju.

00:29:53: Ale ten mój przydługi wiesz wstęp zmierza do tego,

00:29:55: czy

00:29:56: Tobie to coś robi jako reżyserowi w pracy?

00:29:58: Bo ja na przykład... Ja nie jestem zainteresowany o oglądaniu spektaki z cyklu.

00:30:02: tam przywalę komuś i będzie skandal.

00:30:04: Nie, ja myślę, że Ty też jesteś ze bardzo zaintersowanym.

00:30:07: Ciekawi mnie to, czy Ty wiesz o tym... Wiesz, czy to też rozkminiasz od tej... O tym poranku z tą kawą pracując też na spektaclem,

00:30:14: tzn.,

00:30:15: że jak zrobić, żeby zrobić ten tekst?

00:30:18: Żeby powiedzieć to co ty chcesz powiedzieć w tym spektaklu.

00:30:22: Ale właśnie nie dać się zepchnąć te kolejiny tu sobie przywale i będą obrażone uczucie religijne no i pozamiatane.

00:30:29: Wiesz o co mi chodzi?

00:30:31: Wiemy o co ci chodzi.

00:30:32: ale to też jest tak, że to o czym mówisz trochę to nie jest wynik mojej pracy i mojej strategii.

00:30:41: tylko to wynika właśnie z atmosfery na zewnątrz, znaczy że to łatwo podchwycić taki temat żeby być klikalnym.

00:30:53: To

00:30:53: jest sekunda tak, że to się łatwo obrazić i wyrazić swoją opinię na temat przedstawienia, którego jeszcze

00:31:00: nie

00:31:00: widziało.

00:31:03: Ten nasz gest nie będzie bardziej obrazu burczy niż podarcie zdjęcia sprzed iluś tam lat.

00:31:09: I to nie robimy po to, żeby powielać ten gest bo u nas w spektaklu nie będzie gestu darcia... Trzy krop!

00:31:23: Czy mamy czy nie mamy?

00:31:27: Nie, ale wracając do tego co jest najważniejsze nie ma strategii skandalu, znaczy no po co mi to?

00:31:36: ja chcę się skomunikować?

00:31:37: I z jak największą ilością widzów

00:31:41: ludzi,

00:31:42: z którym to jest.

00:31:44: moja działalność jest działalnością publiczną.

00:31:46: Ja pracuję za pieniądze publiczne z naszych podatków więc taką czuję się po prostu w obowiązku opowiadania rzeczy które są wzrozumiałe dla wielu, wielu nie chce antogenizować, zwracać uwagę i opowiadać historii, które dla nas są ważne.

00:32:07: Ale nie strategię skandalu bo to jest przeciwskuteczne mam wrażenie.

00:32:16: Zgadzam się z tobą, natomiast tak wiesz zastanawiam się na tym czy to jest w ogóle już dzisiaj możliwe.

00:32:21: I niech

00:32:23: możemy

00:32:23: to chcieć, ty możesz chciec i ja mogę chcieść.

00:32:25: Ja nawet chcemy o tym porozmawiać, prawda?

00:32:29: I zastanowić się a potem sobie po spektaklu ale właśnie porozmayać, a może się wymienić, a można się przekonać.

00:32:34: Właśnie zastanywam się czy to w ogóle dzisiaj wiesz jeszcze możliwe, czy to nie jest tak że są i tak te dwa obozy.

00:32:39: no i pójdzie jeden obóz który obejrzy i pomyśl sobie tak... Tak świetnie, to jest tak świetne.

00:32:44: To Liberto właśnie powiedział i potem pojdzie drugi powie no oczywiście skandal obrażone, wszystko obrażony, uczucie obrażane i skandalista nie?

00:32:54: Wydaje mi się że może być odwrotnie właśnie że ludzie którzy będą oczekiwali tego skandalu mogą być rozczarowani albo nie wiem ja pójdę swoją opowiem swoją historię Opowiem to po swojemu i będę trochę się śmiał ze wszystkich, z siebie przede wszystkim.

00:33:17: To też jest opowieść, która ma jakiś wpisany dystans do nas wszystkich.

00:33:25: Zawsze najgorsze są oczekiwania i sprostanie tym oczekywaniom.

00:33:34: Nie wiem, to zawsze jest takie kłopotliwe bo faktycznie ja sobie myślę jedno a potem... Dla kogoś rzeczy są po prostu, nie wiem gdzie jest ta granica, który nie należy przekraczać albo którą się przekroczy i to już powoduje po prostu obrazę.

00:33:56: Dla mnie jakiś duży zapas i czuję, że jej nigdy nie przekraczam.

00:34:01: Ale kogoś może się okazać, że ja tam po prostu... Ja już tam mieszkam.

00:34:06: Nie przekraczę, tylko że ja po prostu mieszkam i to wszystko co zrobię jest już po prostu skandale.

00:34:12: To też jest tak, że ktoś musi decydować... Decyduje się żeby zaprosić mnie do teatru, żeby zaprościć mnie z takim a nie innym tekstem, z takim tematem.

00:34:24: To wszystko... to nikt nie działa w próżni.

00:34:32: Tak, nie wiem co...

00:34:35: Kropka!

00:34:37: To zostawmy ten skandal.

00:34:38: i wędrując do brzegu chciałem cię zapytać, bo to mnie zawsze interesuje w jakiej sprawie ten spektakl my na scenie będziemy oglądać?

00:34:50: Bo trochę o tym powiedziałeś.

00:34:51: Powiedzieliśmy o tej Irlandii, a ty odpowiedziałeś bardzo słusznie.

00:34:54: A w Polsce co?

00:34:56: Czy coś się zmieniło, czy to jest ujawnione, czy nie jest ujawnione.

00:34:59: Czy to jest w tej sprawie?

00:35:02: To znaczy że ten to prorodztwo i to żądanie właściwie domagania się bo ona tak naprawdę się nie tylko domagała tego prawda mówiąc, że dopóki nie zostanie ujawny rozliczony największą najstraszniejsza rzecz na świecie jako jest krzywda dzieci.

00:35:18: Ona tu mówiła bardzo wyraźnie, że nie ma nic gorszego właściwie, że to jest najgorsze.

00:35:23: To nie mamy o czym rozmawiać, czy to jest w tej sprawie spektakl na naszym polskim podwórku?

00:35:30: Czy w jakiej sprawie idziemy do... To jest

00:35:32: historia kobiety.

00:35:33: Kobiety, którą uznano za szaloną.

00:35:36: Tak mnie interesuje ta perspektywa.

00:35:39: O konsekwencjach, chcę bardziej opowiadać tego gestu Szynetto Conortho o jej odładze o tym co spowodowało, że ona to doprowadziło do tego momentu i co było potem.

00:35:55: Dla mnie ważniejsza jest nie scena darcia zdjęcia papieża tylko jej wygwizdania podczas koncertu dedykowanemu Dylanowi.

00:36:04: Strząsający.

00:36:05: Ja oglądałem

00:36:06: to sobie wczoraj znowu i po prostu wiesz to jest ten gest jak zasłaniasz sobie twarz golfem we własnym mieszkaniu oglądając coś.

00:36:14: to ja coś takiego zrobiłem bo to Mam ciarki nawet jak to mówię, bo to jest tak strząsające.

00:36:22: Mogą to sobie osoby, które nas słuchają wygooglować i obejrzeć, wpisać sobie Medis on Square Garden jeśli nie to konari to zobaczyć ale... To jest strząsająca, to jest scen.

00:36:31: Tak

00:36:31: i to jest chyba też taką naszą... My wokół tego opowiadamy tą historię.

00:36:35: Znaczy co w głowie?

00:36:37: Jakie emocje?

00:36:38: Co... Jakie retrospekcje?

00:36:41: Jak co się działo z jej pamięcią?

00:36:42: Co sobie musiała przypomnieć?

00:36:43: Co skonstruowało Shineto Konor... I co doprowadziło ją do tego momentu?

00:36:52: właśnie, nie?

00:36:53: Znaczy do tego momento kiedy słyszała ten sprzeciw.

00:36:57: To jest nawet chyba dla mnie ważniejsze i bardziej takim... bardziej emocjonalne i bardziej osobiste bo to jest historia właśnie jej i historia bardzo indywidualna i bardzo osobista kobiety która była odważna, która stanęła w prawdzie i skonfrontowała się z niezrozumieniem z nieprzeczytaniem jej intencji.

00:37:22: Bardzo jest ważna, tu trzeba powiedzieć relacja jej i matki.

00:37:27: To jest przygoda w tym przedstawieniu to jest jej życiowa przegoda.

00:37:32: To bardzo ważne, to matka w tym przedstawieniu jest ważną.

00:37:36: więc tu pytanie diabeł i dziewczyna jakby zostawiam można interpretować różnie, nie?

00:37:45: To czytałeś tekst.

00:37:45: Kto jest diabłem?

00:37:46: tak?

00:37:50: To był spoiler?

00:37:52: Nie, świetnie to powiedziałeś.

00:37:54: Jakbym słuchał ten sep... to bym kupił bilet od

00:37:56: razu.

00:37:57: Ale wiesz co chcę jeszcze zrobić.

00:37:58: jeden follow up do tego co powiedziałaś.

00:37:59: ciekawe użułej sformułowania stanąć w prawdzie.

00:38:02: To jest jedno z takich sformowań które bardzo często padają ze strony osób duchownych.

00:38:08: To jest weznamienne, że w tym kontekście używasz tego słowa i w tej sprawdzie jakoś nie możemy stanąć nią stająco.

00:38:15: A druga rzecz powiedziałaś kobieta uznana za szaloną.

00:38:17: Ja bym nawet użył innego słowa.

00:38:20: Uważam, że to ma znaczenie – zawariatkę!

00:38:23: Za wariatkę, bo szalona to jest Joanna Szalone.

00:38:26: A wariatka?

00:38:27: To znaczy zrobienie z kobiety – wariatki.

00:38:31: My ten mechanizm po prostu znamy nie od dzisiaj.

00:38:34: zrobienie z kobiety wariatki.

00:38:36: Wtedy wariatka może wygadywać i mówić, a my ją możemy wybuczać, me ją możemy usunąć, my możemy ją przede wszystkim kompletnie zignorować.

00:38:46: właściwie to co?

00:38:47: No bo jest wariatk, kobieta-wariatka.

00:38:49: To jest ta figura.

00:38:50: Tak,

00:38:50: to jest taka strategia od lat, który mechanizm, który znamy ale drugi mechaniz, który jest bardzo ciekawy czyli zawłaszczenie jej pamięci.

00:38:59: Znaczy można być jeszcze cwańszym, nie?

00:39:02: Uznać ten gest za własny gest.

00:39:05: I to jest trochę taka też historia, która jest zawarta w tekście, którą znasz że zróbmy wszystko żeby ona stała się patronką kościoła.

00:39:14: No i ten pomysł nie możemy na prawdę powiedzieć, ale ten pomysl muszę ci powiedzieć.

00:39:18: To jest wszystko straszne jednocześnie z to bardzo dowcipne.

00:39:22: no i to jest diabolicznie powiedziałem.

00:39:26: Cała ta część tego pomysłu, którego tu nie będziemy zdradzać z diabolicznej iście.

00:39:30: Ten jest zapłaszczenia rzeczywiście, ale znam go właśnie.

00:39:32: i też Kościół trzeba powiedzieć, że znakomity jest w tym.

00:39:35: No kościół jest

00:39:38: mistrzem.

00:39:41: Marcinie, to co?

00:39:42: Zaprosimy na koniec naszej słuchaczy i nasze słuchaczki.

00:39:48: Premiere mamy dwudziestego siódmego marca.

00:39:53: Potem to od razu mówię, bo widziałem w repertuarze nowego że jest kilka marcowych ale potem jest też kilka dobrych, dobry seci kwietniowy.

00:40:00: więc zapraszamy do tego żeby się udać do kasy albo na stronę Najerzyce albo na stronie internetową i kupić kupić bilety na ten spektakł, bo mam nadzieję że zachęciliśmy tą naszą rozmową i opowieścią do tego.

00:40:18: Zespół masz... słuchaj rezolutny bardzo nie pracujecie nie od dzisiaj razem z wieloma osobami.

00:40:26: scenografia i kostimy Mirek Kaczmarek i Maria Mordarska Katarzyna Uszczek reżyseruje światło Marcin Maciuk muzykę Przepraszam, Macuk.

00:40:37: Muzykę.

00:40:38: i co jeszcze?

00:40:39: Kozłubiłem kogoś?

00:40:40: Hashimoto Wicks'a to ważny poznański wątek.

00:40:44: choreografia Paulina Ikaś.

00:40:46: Fajnie się wam pracuje?

00:40:47: No sześć lat razem pracujemy.

00:40:50: Zrobiliśmy już bardzo dużo wspólnych projektów, spektakli... To jest coś fajnego, co bardzo cenię w tych spotkaniach, że można pracować i stać się też przyjaciółmi.

00:41:02: O piękne puenta!

00:41:04: Pracujący z przyjaciółmi Marcin Liber, który reżyseruje w Teatrze Nowym W Poznaniu Diabła i Dziewczynę.

00:41:12: Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk był moimi waszym gościem.

00:41:17: bardzo ci.

00:41:18: Marcinie.

00:41:18: dziękuję za to spotkanie.

00:41:20: widzimy się oczywiście w teatrze.

00:41:22: Wydawcą podcastu Open Mike jest Eric Szkudlasz, zrealizował go Patryk Pawłowski.

00:41:27: A ja zapraszam oczywiście do czytania słuchania i oglądania Dynksa na stronie www.dynks.poznań.pl w naszych mediach społecznościowych, wszelakich to co mówimy wszystkim do usłyszenia i do zobaczenia.

00:41:39: Do zobaczenie dziękuję!

00:41:40: Open Mic to autorski podcast o życiu kulturalnym i społecznym Poznania.

00:41:45: O ludziach, miejscach, wydarzeniach i zjawiskach.

00:41:48: Jesteśmy częścią Dynksa, poznańskiego magazynu culturalnego dynks.poznań.pl, którego wydawcą jest Estrada Poznańska.

00:41:56: Zapraszam do czytania oglądania i słuchania.

00:42:00: Maj kurbaniak!