ŚRODEK ZDANIA (8) Rozmowa z Magdaleną Genow, pisarką i dziennikarką
Notatki
Gościnią tego podcastu ŚRODEK ZDANIA jest Magdalena Genow, która opowiada o pracy pisarki, swoich książkach i metodach pracy.
ŚRODEK ZDANIA to autorski podcast Agnieszki Budnik, poświęcony życiu literackiemu Poznania. Nadawany jest w każdy trzeci czwartek miesiąca.
Wszystkie materiały audio-wizualne magazynu DYNKS są dostępne – jako Studio Dynks – w całości i nieodpłatnie na stronie dynks.poznan.pl oraz popularnych platformach streamingowych, jak Spotify czy YouTube.
Agnieszka Budnik – literaturoznawczyni, krytyczka, eseistka, redaktorka; publikowała w m.in. „Harper's Bazaar”,„Gazecie Wyborczej”, „Więzi”, „MINT Magazine”, „Znaku” i „Dwutygodniku”; moderatorka spotkań z twórcami i twórczyniami i autorka podcastu „Raport z literatury”; w DYNKSIE prowadzi autorski podcast literacki ŚRODEK ZDANIA
DYNKS | poznański magazyn kulturalny | dynks.poznan.pl wydawca Estrada Poznańska, instytucja kultury Miasta Poznania koordynacja produkcji Eryk Szkudlarz kontakt redakcja@estrada.poznan.pl
Strona https://dynks.poznan.pl Facebook https://www.facebook.com/profile.php?id=61564228232405 Instagram https://www.instagram.com/dynksmag/ TikTok https://www.tiktok.com/@dynksmag Spotify https://open.spotify.com/show/1NYVojYc5P7L4TlC3blTOI?si=b70214e1bfab417c YouTube https://www.youtube.com/@MagazynDynks
DYNKS. Bo tak nam się podoba!
Pokaż transkrypcję
00:00:00: Środek zdania to podcast o literaturze i życiu literackim Poznania.
00:00:03: Rozmawiamy z pisarzami, księgarkami, tłumaczami, specjalistkami od literatury z naszego miasta, bo czas oddać
00:00:09: im głos.
00:00:10: Podkaz jest częścią Dynksa poznańskiego magazyny kulturalnego dynks.poznań.pl którego wydawcą jest Estrada Poznańska.
00:00:17: Zapraszam do czytania oglądania i słuchania.
00:00:20: Agnieszka Budnik.
00:00:22: Cześć, dzień dobry.
00:00:23: Dzisiaj jesteśmy z Magdą Genow jedną z naszych tutaj poznańskich pisarek bo już mogę chyba tak mówić że naszych i poznańskich.
00:00:32: I Magda, przez lata byłaś dziennikarką.
00:00:35: Pełniłaś funkcję naczelnej w Wydawinstwie Poznańskim, wydałaś książkę o Bułgarii.
00:00:42: to jest być może spoiler, być może nie dla państwa, dla ciebie na pewno nie jesteś w połowie też bułgarką.
00:00:49: Dzisiaj prowadzisz też swoją firmę która dalej jest związana z pisaniem czyli radość pisania gdzie pomagasz też innym w pracy nad ich tekstami.
00:00:58: i powiedz mi Od tej strony, bo oczywiście chcę z tobą też porozmawiać o twojej powieści i o złodziejcematek, która ukazała się w biurze literackim.
00:01:08: I o tym też będziemy rozmawiać dzisiaj, Drodzy Państwo.
00:01:11: Ale właśnie tędy najpierw od tej strony chyba też warsztatowej jak to w ogóle jest?
00:01:17: oddać swój taki własny, taki intymny tekst światu.
00:01:22: Bo to chyba też jest bardzo trudne i myślę że to jest jedna z zapór takich po prostu osób piszących które pewnie się ze sobą spotykają i często też o tym mówią.
00:01:31: I czy ta praca redaktorska i warsztatowa z tymi cudzymi opowieściami utrudnia?
00:01:37: Czy ułatwia ci w ogóle wejście w literacką fikcję?
00:01:41: W ogóle swoją też nie
00:01:46: Tak, ale do czego?
00:01:48: Wiesz co?
00:01:49: może zacznę od początku.
00:01:51: Czyli najpierw było pisanie właśnie... Pisanie kojarzyło mi się właśnie z takim ratunkiem.
00:01:59: Czyli pisanie, kiedy potrzebuje jakoś coś zrobić z emocjami.
00:02:04: Czyli taki rodzaj tabletki na emocję.
00:02:10: i to były jeszcze czasy gdzieś tam licealne, magazyn przeciąg... Rozmawiamy w Poznaniu, jesteśmy w Dejksie więc wspomnijmy już nieistniejący ale bardzo myślę że taki tożsamościowo twórczy.
00:02:24: tam też swego czasu debiutował Filip Springer Jan Naroszak także takie jakby to pisanie wydawało mi się taką jakąś taką ścieżką gdzie mogę być sobą.
00:02:38: taką takim miejscem.
00:02:40: i faktycznie gdzieś było takie kombinowanie między tekstem prozatorskim a dziennikarstwem, chociaż ja nie lubię takiego podejścia które gdzieś tam Hannah Kral prezentuje czyli że fikcja to kłamstwo.
00:02:57: Nie, jakby tutaj polemizowałabym.
00:03:01: Także mi się to wszystko łączy.
00:03:03: niezależnie czy to jest tekst dziennikarski, czy to wiersz, czy opowiadanie, to jest to jakaś opowieść, która ma swój narzędziownik.
00:03:13: I co, no i później był wybór ścieżki uniwersyteckiej.
00:03:20: To jeszcze były czasy kiedy nie było sztuki pisania prawda?
00:03:25: Jako
00:03:25: osobnego kierunku drodzy Państwo na Uniwersythecie imienia Adama Mickiewicza mamy również i taki kierunek taki twór.
00:03:31: tylko to co jest ciekawe to to że to jest tylko do powiem to są studia magisterskie i one są ogólno akademickie czyli tak zwane po prostu trzeba napisać jeszcze pracę magisterską.
00:03:42: a w Stanach skąd właściwie wziął się też ten koncept, bo będziemy też rozmawiać oczywiście o takim twórczym pisaniu.
00:03:49: To kończy się zazwyczaj takie studia wydaniem książki i zbioru tekstów opowiadań
00:03:54: itd.,
00:03:55: nie?
00:03:55: Tak tak.
00:03:57: Mam też jednego klienta z tej sztuki pisania, ja faktycznie piszę powieść... Nie będę tutaj zdradzać nazwiska ale faktycznie wydaje mi się to ciekawe i pewnie gdybym w tamtych czasach miała taką możliwość, to byłoby to kuszące.
00:04:13: Nie było też w tamtych czasach jeszcze samego dziennikarstwa tak że tutaj ścieżka może była ułatwiona a może i dobrze bo też mówi się o tym, że lepiej może studiować jakiś taki kierunek niekoniecznie warsztatowy a który rozwija w inny sposób.
00:04:28: także więc ja studiowałam politologię z dziennikarstwem a później filologię błogarską.
00:04:34: na magisterce Powiedziałabym różnorodnie, ale każdy z tych kierunków dał mi jakieś inne spojrzenie na pisanie w ogóle na twórczość.
00:04:45: Ale wracając właśnie powiedziałeś o tym kreatywnym pisaniu ze stanu.
00:04:50: Pamiętam te czasy kiedy się chyba już zmieniło, ale to naprawdę było coś takiego wstydliwego... Pamiętam nawet recenzji jak zaczynałam pracę wydawnictwie że ktoś krytykował książkę Jimi Ann Flynn Zaginiona Dziewczyna A bo ona jest tak napisana jak po kursie pisania.
00:05:08: I taki argument, że to jest zła książka, bo gdzieś tam za bardzo warsztatowo.
00:05:16: Ja siłą rzeczy.
00:05:18: nie zgadzam się z takim podejściem, że nie warto rozwijać warsztatu.
00:05:22: Nie chcę powiedzieć teraz, że pisania można nauczyć.
00:05:25: jeżeli ktoś jest totalnie Ant i nie wiem, nie czyta ale uważam, przejawia jakiś znamiona talentu, to myślę że można to rozwijać i warto taką skrzynkę z narzędziami też sobie przyspoić.
00:05:38: Bo czemu nie?
00:05:40: Czemu w innych dziedzinach możemy to robić a wpisaniu nie?
00:05:42: także ja tak jest z takimi skrzyneczkami.
00:05:45: właśnie dzielę się tej przestrzeni którą teraz jako już przedsiębiorczyni tworzę także To jest mój taki warsztat.
00:05:56: po drodze było wydawni swojej to nie krótko bo ponad dziesięć lat Kiedy zaczynałam pytać, czy już się zamykamy.
00:06:05: Bo byliśmy w dawnych czasach... Jeszcze liczby my.
00:06:09: Już nie powinnam tego w ten sposób mówić ale to naprawdę był kawał życia.
00:06:16: Czy się zmykamy?
00:06:16: No i później otworzyliśmy imprint wydawaliśmy zarówno rzeczy bardziej ambitne, rzeczy bardziej komercyjne w czarnej stronie I tak sama się tak nie nazwałam, ale że tak mi wtedy obecny prezes nazwał.
00:06:33: Byłam właśnie matką założycielką czwartej strony.
00:06:36: także sobie ten tytuł już zostawię ku pamięci.
00:06:42: i co?
00:06:43: Myślę, że to była naprawdę świetna fantastyczna przygoda kawał życia, kawału doświadczenia, ale muszę powiedzieć, Tak kwestia tego, że ta twórczość też moja osobista była dla mnie zawsze mimo wszystko ważna.
00:06:58: I trochę w tym czasie... W czasach wydawnictwa to było trochę tak, że te wszystkie pomysły No gdzieś tam oddaję innym autorom, z którymi pracuję.
00:07:07: Podpowiadam nawet pamiętam, że jakiś miałam swój pomysł na tytuł jakiegoś opowiadania i szukaliśmy tu dla autorki książki.
00:07:16: nie powiem co to za książka ale podróciłam.
00:07:20: no bo brakowało tego tytułu I z jednej strony taka była moja rola, za to mi płacono, prawda?
00:07:25: Byłam wydawczynią Ale z drugiej strony no to takie było właśnie.
00:07:30: Gdzie jest ta twoja twórczość, twój głos?
00:07:32: A ile powinno się oddawać.
00:07:35: I wymarzyłam sobie taką przestrzeń to stworzenie takiej przestrzeni zawodowej gdzie byłby ten czas napisania.
00:07:43: oczywiście to zawsze trudne i chyba jedyną możliwością jest jakieś takie długotrwałe elczyntery żeby mieć ten czas na pisanie ale kiedy się ma swoją działalność to można łatwiej tym manewrować.
00:07:56: po prostu nadal oczywiście pracuje z osobami, które piszą.
00:08:00: Już tak staram się aż tak nie dzielić tymi pomysłami i bardziej bazować na tych ich pomysłach i je rozwijać, pomagać im rozwierać ale już się nie dzielić i znajdować ten czas też dla siebie na swoje pisania.
00:08:12: i chyba to jest po prostu dla mnie ważne.
00:08:14: stąd ta zmiana.
00:08:16: A powiedz mi i powiedz nam bo prowadzisz właśnie takie warsztaty?
00:08:20: Nie zawsze też komercyjnie oczywiście Jak one też wyglądają, a poza tym może nawet pokuszać się o takie pytanie, które jest trudne.
00:08:29: Po czym poznać dobry tekst?
00:08:33: To jest trudny pytanie chociaż z jednej strony trudne ale tak intuicyjnie nie do końca bo po prostu czujemy to tak jest to jakiś taki czujemy.
00:08:46: Ja bym powiedziała, że najtrudniej chyba jest napisać tak jak czasami też zdarza mi się pracować.
00:08:51: Bo z różnymi grupami pracuję z takimi, które już mają powiedzmy rozwinięty warsztat ale też często po prostu są to osoby, które na przykład pierwszy raz od trzydziestu lat trzymają długopis w ręce bo pisały... W ogóle wszyscy już nie pisze praktycznie coraz mniej się pisze ręcznie.
00:09:05: a czy też jest ciekawe doświadczenie, że ktoś naprawdę od czasu szkolnych np.
00:09:08: nie pisał, nie?
00:09:09: Na jakimś festiwal muzycznym pamiętam takie doświadczenie miałam I to też jest uważam fajne wychodzenie z takimi warsztatami właśnie na festiwal muzyczny, bo działamy prawda w banieczce na festivalach literackich.
00:09:20: To są te same osoby a fajnie właśnie wyjść do takich osób które gdzieś tam z literaturą nie mają do czynienia.
00:09:27: i czasami mi się już tak jakby odpowiadając na to pytanie o po czym poznać dobry tekst kiedy przejdź w nim jakiś taki naturalny głos, on nie jest przykombinowany.
00:09:44: Bo często ludzie, zwłaszcza na takim początku pisania próbują być jacyś, przestelizowują taks, jakby naczytali się wielkich stylistów i teraz jest to jakiś taki rodzaj kopii.
00:10:00: I najtrudniejsza jest chyba właśnie te wszystkie naddeadzki, nadmiar, te rozbuchane metafory, oczywiście metafury są potrzebne ważne Ale może najpierw warto ten głos usłyszeć, taki naturalny jak on płynie a później dobudowywać trochę.
00:10:16: Oczywiście to jest jakiś tam skrót myślowy.
00:10:20: nie mam tutaj ambicji żeby jakąś definicję tak na szybko dobrego tekstu tworzyć ale tak bym powiedziała że najtrudniej jest prosto pisać.
00:10:29: To jest chyba... Tak mi się wydaje.
00:10:32: Coś tym jest dlatego że wiesz co zasłyszałam nawet coś co powiedział Bodej właśnie, bo jestem świeżo też po festiwalu Konrada i to chyba właśnie rzucił Szczepan Twardoch na spotkaniu ze sobą.
00:10:44: Jesteśmy w spotkaniu z nim że jeżeli metafora... Tak naprawdę jest zbyt trudna, zbyć skomplikowana.
00:10:54: Opowiada o czymś, o czym da się opowiedzieć prosto.
00:10:56: to nie jest dobra metafora, bo wtedy trzeba wybrać pisanie prosto.
00:11:01: Więc to też jakoś zostało ze mną jeżeli chodzi o takie sprawy związane z pisaniem, bo naprawdę trudno jest nie osunąć się w banał, prawda?
00:11:10: Bo jesteśmy czysto z jakąś emocją, czysto jakimś tekstem i teraz zrób tak żeby opowiedzić o tym ale tego nie przegadać.
00:11:17: No, więc jest w tym coś na pewno bardzo trudnego.
00:11:20: Ale ty w ogóle działasz między gatunkami?
00:11:23: To też taka rzecz, która mnie bardzo interesuje i też między... no właśnie może miedzy, może wcale nie.
00:11:29: Między tożsamościami, bo tak pukam też do twojej błogarskości.
00:11:35: Pukam do tego też że studiowałaś właśnie bułgarystykę.
00:11:38: czy ja odpowiedziałam teraz dobrze czy wymyśliłam słowo?
00:11:41: Oficjalnie jest to... Nie, nie wymyślisz słowa ale oficjalnie to filologia bułgarstwa.
00:11:46: W potocznie mówimy bugerstyka.
00:11:47: No właśnie i masz na swoim też koncie książkę o Bugarii, myślę że można ją nazwać książką taką reportażową w tę stronę, esejową gdzieś tędy.
00:12:00: Reportarze o Wielkopolscy tez się zbliżają, o tym też będziemy chwilę rozmawiać.
00:12:06: ale zahaczę się o złodziejkę matek bo to jest jednak powieść na wskroś być może, ale wracająca do Poznańskości.
00:12:18: Główna bohaterka też nam ucieka z Warszawy do Poznania.
00:12:23: Czy ta podwójna twoja tożsamość albo pojedyncza daje ci jakiś zewnętrzny dystans na przykład?
00:12:30: Który pozwala jakoś precyzyjniej opowiedzieć to polskie społeczeństwo?
00:12:34: Bo tutaj też bohaterem jest to polskiespołeczeństwa i poznańskich osiedli, i jakiś lokalnych traum wielkiej zmiany też społecznej.
00:12:46: I tej Polski, która cały czas uważam że nie potrafimy jej dobrze opowiedzieć w prozie.
00:12:51: jest tego za mało.
00:12:52: Więc rzucę ci takie szerokie pytanie bo myślę że ta odpowiedź też może się zaczynać od wielu tak naprawdę źródeł.
00:13:00: To wiesz, ja odpowiem taką scenką, którą zaczyna się Bugaria Złoty Rakija.
00:13:06: Czyli mam prześlad.
00:13:08: Jestem na błogarskim podwórku to są takie bloki z lat pięćdziesiątych paskudne nie ukrywajmy i bawię się dziewczynkami z bugarkami gdzieś tam na podwórku właśnie i one są starsze i tak trochę teraz byśmy powiedzieli że gdzieś tam no Może hejtują, to nie jest adekwatne słowo.
00:13:33: Ale gdzieś tam raczej nie derzyłyśmy się sympatią i właśnie przychodzą do mnie i mówią że Polska nie istnieje.
00:13:42: Czy miało na myśli rozbioryć?
00:13:46: Ja wtedy poczułam się tak... Wiesz po prostu świat się zawali.
00:13:50: One są w ogóle starsze, wspaniałe i w ogóle nie chcą się ze mną bawić.
00:13:55: I jeszcze twierdzam, że mój kraj nie istnije I tak jakbym ja nie istniała, no bo przyjechałam tam z Polski na wakacje i pamiętam że rozmowa gdzieś tam próbowałam udowodnić, że Polska istnieje.
00:14:08: One powiedziały, że mam to jakoś udowodnić powiedzieć coś po polsku.
00:14:13: i kiedy usłyszały mój język te powiedziało, że to jest czeski że ja jestem strzajk, więc to jest oczywiście absurdalna sytuacja i w ogóle taka podwórkowa i anegdotyczna prawda.
00:14:28: Ale ona pokazuje jak ja się wyrastałam, jak patrzyłam od początku na Polskę, że ona nie była dla mnie nigdy oczywista?
00:14:39: była zawsze jedną z krajów, nie była pierwszym krajem, była drugim krajem.
00:14:46: Być może to zdziwienie i to że żyłam właśnie w dwóch takich przestrzeniach językowych geograficznych sprawiało, że pewne rzeczy nie były dla mnie oczywiste i patrzyłam na nie trochę podważała mnie.
00:15:03: Z tego to wynika, że to pisanie zawsze było takim próbą przyswojenia, opowiedzenia sobie samemu zrozumienia tej rzeczywistości, która w jednym kraju jest taka i w innym krajów jest inna.
00:15:16: I ta podwójność pewnie tych tożsamości zawsze mi towarzyszła... Pewnie dzisiaj to już jest bardziej powszechne, prawda?
00:15:23: W sensie w Polsce moje dzieci, które chodzą do szkoły na wilce.
00:15:28: Do tej samej podstawówki mają tam już osoby z różnych krajów w klasie.
00:15:35: Kiedy ja chodziłam w latach dziewięćdziesiątych byłam jedyną... osobom, przynajmniej z wiadomych mi osób które mają korzenie niepolskie i wtedy to było trudne.
00:15:46: W sensie takie bardzo pewnie teraz też nie jest to proste ale wtedy było się po prostu jedynym jedyną osobą która na przykład nie urodziła się w Polsce w klasie i jakieś takie dociinki się niestety pojawiały.
00:16:01: No i w ogóle tej swojej powieści z taką dużą czułością Bezylitosną, taką socjologiczną precyzją w ogóle zderzasz ze sobą dwa światy.
00:16:12: No bo tak, z jednej strony mamy Wilde no właśnie lata dziewięćdziesiąte dzielnice robotniczą podwórka, biedę i taki dosyć upokarzający podział na te dzieci, które jedzą właśnie w szkole płatne drugie dania.
00:16:28: Tak?
00:16:29: I teododarmowych zup.
00:16:31: więc to też jest jakieś takie bardzo dojmujące i taki rodzący się psaśnie kapitalizm gdzieś na targowisku Bema też mamy nie?
00:16:41: ale z drugiej strony są też te wszystkie zamknięte osiedla, z których coraz częściej się oczywiście śmiejemy.
00:16:46: Ale jednak aspiracyjnie to często jest dalej wyznacznik jakiegoś dobrego życia i wiesz co?
00:16:54: Są tam też oczywiście programiści i prawnicy, oni są trochę tacydemoniczni w ogóle w tej powieści.
00:17:00: W jaki sposób ta klasowość i to, z jakiego miejsca startujemy determinuje w ogóle nasze późniejsze relacje rodzinne i relacje po prostu też głównej bohaterki, bo ona jest nieprzystawalna do tego świata.
00:17:16: Jest też osobą właśnie bez matki dlatego bywa też określana tą złodziejką matek przez swoją przyjaciółkę z dzieciństwa.
00:17:27: Tak tak no tutaj fajnie że wyciągnęłaś tę klasowość, bo ważna była dla mnie w trakcie pisania zwłaszcza.
00:17:37: być może teraz też już coraz więcej się o tym mówi, ale w Polsce mieliśmy taki moment właśnie w latach dziewięćdziesiątych kiedy się wydawało że no że te klasy gdzieś tam się rozmówy w PRL-u i one nie istnieją, że jakby wszyscy mamy równe szanse.
00:17:52: Teraz już myślę, że coraz więcej osób zaczyna sobie uświadamiać swoje przywileje bo Emma faktycznie nie ma łatwo w życiu, ale z drugiej strony na przykład jest dużego miasta i to też powinniśmy fajnie ten przywilej sobie uświadomić.
00:18:09: Więc poprzez ta bohaterka chciałam pokazać z jakimi ona się zderza.
00:18:15: Ona się zdarza faktycznie z tą klasą, którą przedstawi z rodziną męża, którą tutaj przedstawiałam jako taki poznański
00:18:24: sukcesja.
00:18:24: Tak, taki właśnie ród.
00:18:26: natomiast faktycznie tak trochę postrzegałam takich rdzennych poznaniaków.
00:18:34: nawet sobie też nie zdawałam z tego sprawy że faktycznie... Co
00:18:38: się snarzeczy?
00:18:40: Wielopokoleniowi wydawało mi się teraz.
00:18:43: oczywiście teraz z kolei już się z tym mierzę na kolejnej książce reporterskiej gdzie się okazuje, że tutaj ta historia Oczywiste, jak mi się wydawało.
00:18:52: Ale tak stereotypowo widziałam po prostu bardzo mieszczańsko i bardzo właśnie patrzący z góry na osoby ze wschodu nie?
00:19:03: To myślę że jest może nie u wszystkich ale ten poznań się już wymieszał.
00:19:09: to już nie jest ten pozdań który gdzieś taki homogeniczny więc ta klasowość uważam ,że ma wpływ bardzo duży.
00:19:19: niestety to się pogłębia.
00:19:23: Widzę, że te różnice będą coraz większe i też osobiście mi sama lubię czytać takie narracje współczesne.
00:19:32: trochę mi tego właśnie w polskiej prozie brakuje w sensie, że dużo my się rozliczamy ciągle z przeszłością a mało jest właśnie opisania na przykład tej klasy wyższej tego jak tamto wygląda bo nie jesteśmy już krajem, który wstaje z kolan.
00:19:49: Jesteśmy w gronie bodajże dwudziestu najbogatszych gospodarek świata a czasami czytając naszą prozę jednak możemy mieć wrażenie że tak nie jest.
00:19:58: Nie?
00:19:58: Że jakby to trochę jak byliśmy się gdzieś indziej.
00:20:02: szła ta proza a gdzieś inniej szła rzeczywistość przynajmniej ta opisywana.
00:20:09: może mentalnie.
00:20:09: jesteśmy gdzieś indziej.
00:20:10: to też jest ciekawe.
00:20:11: Nie mam jednoznacznej odpowiedzi ale Ale tak, chciałam to jakoś uchwycić tą zmianę właśnie.
00:20:18: No i właśnie wiesz co?
00:20:19: Pociągnijmy to dalej bo wspomniałaś już o nowej książce nad którą pracujesz.
00:20:24: ja też już o niej troszeczkę napomknęłam.
00:20:27: no i właśnie chciałabym cię zapytać o te reportaże z Wielkopolski bo oczywiście jeszcze nie możesz nam powiedzieć wszystkiego dlatego że książka jest przy gotowaniu.
00:20:36: ale
00:20:37: no bohaterem będzie poznań i okolica oczywiście.
00:20:41: I
00:20:42: powiedz nam, jak to się zmieniało?
00:20:44: Bo rzeczywiście tak jak też powiedziałeś, że już nam dałaś tutaj jakieś takie wskazówki.
00:20:50: Że rzeczywiście my mamy też jakiś taki mit mieszczański mocno i też z osobami, z którymi rozmawiam gdzieś z innych, że tak powiem rejonu w kraju... To jest też pierwsze skojarzenie, że tutaj właśnie jakieś takie kwestie bardzo mocnej mieszczańskości, której ja nie widzę ale będąc tutaj dopiero trzynaście lat mówiąc dopiero, ale jednak to już jest jakiś kawałek czasu i właśnie wiesz kiedy zaczyna się ta poznajskość.
00:21:15: czy temu też się przyglądasz bo jak usłyszałam żeby nazwać się ślązakiem trzeba mieszkać tam przynajmniej ze sto lat ileś pokoleń itd.
00:21:24: u nas to chyba jednak troszeczkę inaczej i zastanawiam się też od czego tu zależy
00:21:28: Jeszcze jedna z moich bohaterek, w sensie bohaterek reportażu Lofry.
00:21:35: Lofre czyli wędrówki, czyli lofer to też powsinoga, wuczęga więc to będzie taka... Wskazuje na metodę terenową tworzenia książki.
00:21:44: ale też lofrem, moja mama lubiła się określać ja też się czuję trochę lofrem i lofren też jest.
00:21:52: Takie słowo pojawia się też w książce zapiski z grzecznego miasta albo Grzeszne Miasto, Mari Ratay.
00:21:58: Książki, które teraz będzie miała wznowienie i która była dla mnie też takim... kocham tę książkę, bo już tak trochę egzaltowanie ale ona opisuje Bildecki Lumpen Ploretariat między innymi przedwojenny.
00:22:13: W sposób autobiograficzny ale bardzo żywy.
00:22:15: być może tam Mari właśnie trochę narzędziownika zabraku, żeby była z tego taka prawidłna powieść.
00:22:20: Ale jest to naprawdę fantastyczny potoczysty język i taki myślę że duże się możemy dowiedzieć.
00:22:27: I to mi pokazało właśnie, że ten poznań to nie jest tylko ten mieszcaniń, ten Pan Poznań w krawacie, który się tam przechadza po placu wolności ale że to też jest właśnie... Że Poznańsk Wilda w ogóle jest kobietą tak?
00:22:41: Też się z tego trochę bawię tym złodziejcematek, ale właśnie Maria Ratajmi tak jakby otworzyła coś w głowie, że Poznań to nie jest tylko właśnie ta mieszczańskość, ten stereotyp, który sama sobie gdzieś tam go jeszcze nożyłam nim troszkę.
00:22:57: Także ja też w tych reportażach gram taką kartą ignorancji.
00:23:01: Nie boję się tego... przyznać, że podchodziłam trochę jak do Jerza do tego miasta w którym się wychowałam.
00:23:09: Ponieważ zawsze pociągała mnie ta bardziej egzotyczna bugaria ponieważ tam była historia opowieść a tu przecież takie nudne niziny.
00:23:16: to się nic nie wydarzyło.
00:23:19: Jednym też takich przełomowych momentów powstania tej książki było taki seminarium polsko-niemieckie które zorganizował Instytut Reportażu właśnie w Poznaniu którego byłam uczestniczką i Przejchali Niemcy, przyjechali niemieccy dziennikarze.
00:23:35: Po polskiej stronie polskie dziennikarki głównie już pisarki bo też to jest taka cecha naszego dziennicarstwa że ludzie się przenieśli do książek.
00:23:48: miejsc, czasopism do publikacji tekstów.
00:23:52: I tam było to zderzenie właśnie takie w tym moim mieście pokazało mi jak ja mało o nim wiem, mimo że pisałam maturę z historii, bo jakby jako ja małowiem... i zaczęłam trochę właśnie poprzez pryzmat tych gości z Niemiec analizować tę historię, przyglądać się tej niemieckości w Poznaniu, przyglądać sie temu że często opowiadamy o powstaniu wielkopolskim a w ogóle poprzednej polskiej świadomości nie wiemy co to znaczyło mieszkać w kraju warty.
00:24:31: to był zupełnie, jakby generalne gubernatorstwo przeszło gdzieś tam do podręczników.
00:24:39: Kraj wart jest marginalizowany i ja tą historię odkrywam przez pryzmat rodzinny, przez prysmat historii mojej babci, która miała dwanaście lat musiała iść do pracy została wysiedlona ze swojego domu w plewiskach podpoznańskich uratowali ich sąsiedzi, nie musiała się przenieść do GG.
00:25:00: Ale bardzo duża część ludności Wielkopolsce w Poznaniu została zmuszona do opuszczenia swoich domów.
00:25:08: i trochę właśnie chciałam też o tym pisze, o takim odzyskiwaniu pełnej opowieści... I jeszcze jeden zaczyn, przepraszam że się rozgadałam, ale jeszcze jeden zaczyn?
00:25:21: Taka profesjonalna czytelniczka Literatu Roznawczyni czytała Złodziejka i napisała do mnie, że używam w tekście słowa z gwary śląskiej.
00:25:32: Gideja!
00:25:34: I że tamto się troszkę inaczej zapisuję a ja powiedziałam, ale to jest słowo z gwary Wielkopolskiej też prawda?
00:25:43: To było dla mnie takie ciekawe, że... Mamy
00:25:46: trochę tych nakładek
00:25:47: Tak W złodziejce.
00:25:49: teraz może trochę tego żałuję, bo też jakąś taki powiedzmy pisząc Lofry jakiś taki procesem ancypacji utożsamienia się z regionem we mnie nastąpił.
00:25:58: Nie ma za dużo gwary ale pomyślałam sobie... Dlaczego pisząc książkę o Poznaniu miałabym używać gwary śląskiej?
00:26:05: Dl.
00:26:06: czego ktoś tak pomyślał.
00:26:08: I to było dla mnie ciekawe, ale absolutnie nie irytowałam się na tę osobę tylko bardziej na to że my jako Poznań, jako Wielkopolska nie jesteśmy w ogóle widziani przez ten pryzmat, że zaraz musi być gwara ślążka.
00:26:21: Myślę, że teraz to co zrobił Maciej Płaza prawda wspaniała książka.
00:26:25: Za słownikiem jeszcze.
00:26:26: Tak więc
00:26:27: to jest świetna robota.
00:26:29: ta sytuacja, która ja powiedziałem miała miejsce wcześniej że chyba my narzekamy, prawda?
00:26:34: Że tutaj w Poznaniu nie ma pisarzy.
00:26:36: Tu się nie dzieje, ale to chyba my musimy tą opowieść wykraować stworzyć.
00:26:41: Ale to był jeden z zaczynów właśnie pokazywał, Stąd się ludzie emancypują, prawda?
00:26:47: Że to jakby inne regiony.
00:26:49: Poznań zawsze był polski, prawda tu się zaczęła Polska ale... A kim my jesteśmy w takim razie jeżeli od nas się emancypują?
00:26:58: nie więc takie różne pytania tutaj stawiałam na tej ścieżce.
00:27:02: No to jest niezwykle ciekawe.
00:27:04: a powiedz kiedy będziesz miała premierę swojej nowej książki żebyśmy mogli też na to poczekać.
00:27:10: Plany są na marzec, a jest to ambitne.
00:27:15: Jeżeli słucham nie moja wydawczyni, to pozdrawiam.
00:27:17: Deadline mam do końca roku, także teraz tak chcę wszystko rzucić i już kończyć.
00:27:24: Już jakby wizja materiału jest tylko kwestia takiego wysiedzenia.
00:27:27: Bardzo to rozumiem.
00:27:32: Takie są plany.
00:27:34: To ja jeszcze zapukam do poprzedniej powieści, czyli właśnie do złodziejki po prostu do twojej.
00:27:39: I tutaj jest kilka spraw.
00:27:43: i teraz będę właśnie pytała Cię o sprawy związane z naszą główną bohaterką, czyli z EMMO która wchodzi też w swoją dorosłość przez taką brutalną szkołę kapitalizmu.
00:27:56: Razże dowiadujemy się też o jej wielu pracach których się podejmowała.
00:28:00: była też sprzedawczyniom kredytów kiedy leży w szpitalu też nam o tym mówi.
00:28:05: zajmowała się wieloma innymi sprawami.
00:28:08: Ona jest, pytanie właśnie.
00:28:11: Czy to jest uniwersalne jakieś takie doświadczenie pokolenia kobiet transformacji?
00:28:17: To doświadczenie tresowania ciała odpowiedniego uśmiechania się, które musiały też się nauczyć sprzedawać jakoś żeby przetrwać.
00:28:27: bo to co mnie też jakoś poruszyło to z jednej strony to że to jest niezwykle Patriarcharna relacja, z której ona próbuje się w jakikolwiek sposób uwolnić co nie jest proste a z drugiej strony to jest relacja która wcale nie jest
00:28:41: aż taka...
00:28:43: Nie chcę powiedzieć, że... No właśnie chyba.
00:28:45: Przerysowana tylko.
00:28:46: to są też takie codzienne sytuacje bo my często mówimy o wemancypowaniu jakby wiemy jak to się powinno odbywać, jak to jest.
00:28:53: nie chcemy się łapać w takie schematy ale my się w nie też łapiemy więc pytanie jest czy da się wyrwać gdzieś z tego koła takiego nawet homika któryś po prostu napędza się w tym kole zwłaszcza kiedy jesteście matką bo tu cały czas wiesz przywołuje się ta historia.
00:29:10: no przecież ten jest.
00:29:12: No przecież on zarabia, no ale z drugiej strony czy on ma dobry kontakt z tymi dziećmi?
00:29:17: to już jest pula zupełnie innych pytań nie?
00:29:21: Tak ten wątek M hostesy.
00:29:25: kiedy pamiętam researcherowałam ten kodeks hostesy.
00:29:29: faktycznie znalazłam gdzieś w Google'ach.
00:29:31: to współcześnie nadal takie rzeczy funkcjonują.
00:29:35: tam jest bardzo dookreślone prawda długość paznokci, cały wizerunek jest bardzo opisany.
00:29:43: Tak jak też
00:29:44: stuardesy.
00:29:45: I to mnie też zafascynowało bo tam jakby jest wprost spowiedziane coś co w wielu miejscach ten dreskot jest ukryty jakoś tak nie wszyscy potrafią ten kot właśnie rozkodować po prostu że on jest jakiś taki niejawny.
00:30:01: więc to jakoś też mnie faktycznie zafasynowała.
00:30:04: a jeśli chodzi o tą współczesną amacypację.
00:30:07: Z niej strony coraz więcej o tym mówimy, są nawet takie czasopisma dla dziewczynek kosmos, prawda?
00:30:12: Jakieś takie mówienie o tym że, że nie muszą zawsze dobrze wyglądać.
00:30:19: ale z drugiej strony mam wrażenie ,że to się jakoś nasila w drugą stronę, że to są takie teraz bardziej historianek dotyczne niż socjologiczne badania.
00:30:31: ale Znam po prostu dziewczynki, które nie wyjadą na wakacje w miejsce gdzie nie ma rosmana.
00:30:39: Tak?
00:30:40: Gdzie jakby ten... Też pamiętam Masłowska takie zdanie kiedyś napisała że teraz że już jakby O dziewczynach z YouTube'a, że jakby ten poziom wejścia na to, że jest coś nie wiem ładna zadbana.
00:30:58: Że musisz już być tak zrobiona i za cytuję tego zdania.
00:31:01: ale chodzi o to myśl, że powiedzmy YouTube zaczął tworzyć takie te wszystkie właśnie... Zresztą też w książce jest taka vlogerka, która gdzieś tam też tacy standardy tworzy.
00:31:13: Więc mam wrażenie, że mimo tego całego ruchu emancypacji, feminizmu to jakby finalnie wektor też działa w drugą stronę i ja się osobiście mać nie na przykład o swoją córkę tak?
00:31:24: W jaką stronę?
00:31:26: czy ona jeszcze bardziej niż my w tych latach dziewięćdziesiątych?
00:31:30: On girl teraz wrzuca prawda książka.
00:31:33: Czy jednak one jeszcze bardziej nie będą?
00:31:38: no Czy da się to zatrzymać jakoś?
00:31:42: Jestem chyba pesymistką.
00:31:44: No, bo też potem co zrobić z chłopcami... To jest bardzo źle ułożona fraza ale przecież to też ma swój reverse.
00:31:53: Ale ta mitologia macierzyństwa, którą ty też tutaj poruszasz pokazujesz że te współczesne macierzeństwo jakoś bardzo trudno wyrzucić tego patriarchalnego myślenia nawet jeżeli chodzi o szpital.
00:32:08: po prostu
00:32:09: I
00:32:10: zamiast tej sielanki, która czasami bywa pokazywana gdzieś na YouTube czy cokolwiek mamy ten obraz krajnego wyczerpania.
00:32:20: Mamy ten obraż krwawiącego ciała tej depresji i też presi bycia matką świadomą bo za chwilę po prostu... jakoś przekresimy przyszłość naszego dziecka, bo za mało je tuliłyśmy czy jakkolwiek.
00:32:36: Mamy tą matkę, która musi się nauczyć gotować, musi mieć termomiksa za pięć tysięcy złotych.
00:32:42: Musi po prostu być cały czas na stand-byu, bywać na drogich zajęciach sensorycznych, kupować matki sensoryczne czy inne tego typu kawałki.
00:32:56: i to jest po prostu... Ja jestem osobą, która dzieci nie ma.
00:33:00: Moim towarzystwie są przyjaciółki, które dzieci mają.
00:33:03: I też ten ogrom rzeczy jest niesamowity i chyba jeszcze trudniejsze do jakiegoś takiego postawienia racjonalnej granicy.
00:33:09: co tu się ma wydarzyć nie?
00:33:11: I wiesz czy to współczesne macierzyństwo, które ty też opisujesz, jak się w nim poruszyć, czy to jest kolejny towarz, to jest jakiś projekt klasowy, w którym dziecko jest trochę produktem i też ma być... Trochę naszą wizytówką.
00:33:24: cały czas mam wrażenie.
00:33:26: Czy my było?
00:33:27: Co tu się dzieje?
00:33:28: Jakie ty też masz w tym swoje zdanie.
00:33:34: Bo ta matka cały czas, niestety mam takie wrażenie że jest nieustannie ocenianą menadżerkom wszystkiego i kurczę no to straszliwe jest.
00:33:42: po prostu
00:33:44: Myślę, że świetnie dołujełaś menadżerkom.
00:33:51: Czy jest taka mama żerka, która zrobiła sobie z tego wielką karierę?
00:33:57: Pani Jenner, ale to już całkiem wesoła inna sprawa!
00:34:02: Tak, ale to myślę że oddaje w ogóle nasze życie.
00:34:06: weszły do słownika takie słowa jak projekt.
00:34:08: Wszystko dziecko jest projektem, w ogóle wszystko jest projektiem.
00:34:11: więc tak samo dziecko się stało takim projektem.
00:34:15: Myślę że żyjemy... Matki też żyją w takim poczuciu, że skoro my bierzemy na terapię i przerabiamy nasze matki to co dopiero nasze dzieci nie?
00:34:25: I czy my ten egzamin zdamy?
00:34:27: czyli że to też weszło w taką warstwę?
00:34:30: To też mnie w ogóle fascynuje, bo dużo się mówi żeby nie było ocen w szkołach.
00:34:35: Prawda?
00:34:36: Że jakby jest nawet zakaz do trzeciej klasy nieprzestrzegany przez szkoły ale ja sobie myślę że nasze życie jest odwrotnie jakby stało się jeszcze bardziej oceniane.
00:34:48: a jak próbujemy przekonać przygotować dzieci do życia, że nie ma tych oceny?
00:34:51: one są jakby no super obecne w naszej rzeczywistości.
00:34:57: więc myślę że te matki gdzieś tam jedyną tą ścieżką jest tak naprawdę rozgoszczenie się w tym kapitalizmie.
00:35:09: Mówię to znowu ze smutkiem i trochę takie podszyte może cierpką ironią, ale przynajmniej bohaterce ulgedaje zakup Dyson'a, co prawda jest to absurdalna scena, Mam wrażenie, że jednak te wszystkie nasze potrzeby zostały zaklęte w tym kapitalistycznym schemacie.
00:35:35: Czyli, że badający potrzeby i projektujące produkty czy usługi przejęli nasze lęki wątpliwości i jest kapitalizowali.
00:35:46: tak ujmując to w ten sposób a wyszliśmy ze wspólnoty.
00:35:51: I myślę, że ta książka też jest takie trochę wołanie, że ona jest o wspólnocie tam nie ma tej wspólnoty właśnie za dużo, ale że jest takim wołaniem o wspólnotę.
00:36:01: Tak sobie potem na końcu uświadomiłam ta scena kiedy bohaterka odwiedza rodzinę swojego ojca, że ona czuje taką potrzebę.
00:36:15: gdzie się jednak mieć kogoś takiego?
00:36:19: i myślę, Myślę, że po prostu doszliśmy do takiego momentu, że nie wiem czy będzie w rządzie pełnomocnik do spraw tworzenia skólnot ale może powinniśmy zacząć tworzyć właśnie takie osoby.
00:36:33: Że to jest potrzebne i bez tego... usychamy jako ludzie.
00:36:37: No tak, no bo też kwestia właśnie grodzenia się na osiedlach i tego typu kawałki też o czym piszesz właśnie od tej klasowości.
00:36:43: to na pewno nie pomaga raczej przeszkadza.
00:36:46: ale wiesz co myślę sobie teraz nawet trochę inaczej słuchając tego co mówisz o matce emmy.
00:36:53: no bo to nie będzie wcale duży spoiler.
00:36:55: to jest też początek książki kiedy poznajemy matkę emmy która oddaje ją do przytółku bo uważa, że z babcią lepiej żeby to dziecko nie zostawało.
00:37:08: A sama no staje się członkinią sekty ale jednak właśnie znajduje swoją dziwną wspólnotę
00:37:16: i
00:37:16: to też jest właśnie taka postać którą bardzo łatwo oczywiście skreślić.
00:37:20: no bo zrobiła coś no bardzo złego.
00:37:24: jednak tak?
00:37:25: No bo to jest krzywda na dziecku które zdecydowała się oczywiście mieć i to jest też po prostu wpływ na życie, od którego próbuję się w jakiś sposób odciąć.
00:37:37: Chociaż cieszę się często z podobieństwa właśnie ze swoją córką kiedy ta mówi że nie wiem czy do końca żyję czy jestem realna też pojawia się taki dialog.
00:37:46: jej matka jest skupiona na energii tych materiałach na fiolecie właśnie i tak dalej, te wszystkie materiały które się przejawiają w tym kulcie.
00:38:00: I chciałam Cię zapytać o te sekty.
00:38:02: no bo razy że to jest oczywiście niebezpieczeństwo.
00:38:05: dwa, że chętnie też oglądamy bardzo jakieś takie programy na Netflixie które o tym opowiadają bo z jednej strony to są zamknięte dziwne wspólnoty ale są też wspólnotą.
00:38:19: Faktycznie wyjałaś tu ciekawy wątek.
00:38:23: Nie myślałam tak o tym tworząc postać matki M, że faktycznie to jest wspólnota spełniona.
00:38:30: To jest wspól nota totalna.
00:38:32: No właśnie,
00:38:32: to jest takie niesamowite, bo my wszyscy chcemy tej wspólnoty ale one potrafią też mieć jakieś swoje przedziwne oblicza?
00:38:40: Tak!
00:38:42: No w ogóle myślę, że ona ta matka jest taką trochę można powiedzieć, że może nie hipsterką ale trochę wyprzedała swoje czasy.
00:38:53: Że teraz też jakby jest moda na nie wiem kamienie, czakry na te wszystkie energię prawda?
00:38:58: Ale
00:38:58: sekta niebo!
00:38:59: No właśnie, prawda, że faktycznie wtedy... Wtedy to się działo też w Polsce, teraz też sobie tak trochę doczytuję.
00:39:08: Może właśnie jeszcze te narracje się nie wyszły ale myślę że to też będzie opowiedziane.
00:39:14: Natomiast ona faktycznie na pewno jest typem antybohaterki ale jakoś idzie swoją ścieżką, też jakby buntuje się siłą rzeczy.
00:39:25: my ją poznajemy, to jest narracja pierwszoosobowa.
00:39:27: więc z perspektywy M tutaj ograniczenia tej narracji są takie, że niestety nie weszliśmy do głowy matki.
00:39:36: Ale możemy sobie wyobrazić, że ona też w jakiś sposób jakąś taką emacypację czy jakby wyzwala się może z opresyjnej rodziny.
00:39:46: dla niej to jest taka ścieżka, że może byśmy ją bardziej polubili ale jest też myślę taką... to też spoilerując, niespoilerując.
00:39:56: ona też cierpi na chorobę dwupiegunową i wydaje mi się tutaj bardziej się skupiałam.
00:40:05: Ta sekta była troszkę.
00:40:06: chciałam ją po prostu jakoś tak zbudować tą postać i skorzystałam to tak ujawniając z warsztatu.
00:40:13: skorzystałam po prostu z opowieści mojej koleżanki, której tata był w tej sekcie i potem o szczegóły dopytałam.
00:40:21: Różo krzyżowców?
00:40:23: Tak, dokładnie, więc znałam te opowieście jakby z pierwszej ręki.
00:40:26: natomiast mnie fascynowała i fascynują w ogóle choroby psychiczne też jako taką ucieczkę od rzeczywistości ale z drugiej strony też taki bunt.
00:40:35: Ja nie jestem absolutnie, nie jestem typem antyszczepionkowca.
00:40:40: W sensie nie jestem bardzo ewident z Base Medicine ale chodzi mi o to że czasami jednak ja mam wątpliwość co do jeśli chodzi o choroby psychiczne czy to też nie jest jakaś taka obrona przed rzeczywistością?
00:40:58: To jest takie moje wielkie pytanie, którym pewnie umrę.
00:41:01: czy one istnieją tak?
00:41:02: Nie mówię tego pod kątem tutaj jakby podważać założenia medycyny tylko bardziej na zasadzie takiego pytania egzystencjalnego, które pewnie rozkminiam sobie poprzez właśnie prozę opowiadania jakieś takie.
00:41:15: Ja podłapię ten wątek bo zostawiasz też rodzenie dzieci ze świadomością umierającej planety.
00:41:23: mamy też bohaterkę, mamy emę która cierpi na sola stalgie
00:41:28: czyli
00:41:29: I zarówno opłakuje brakujące pory roku i przeraża ją świadków z tych oceanów, to co się dzieje w tej erze antropocenu.
00:41:38: Czyli w tym wieki sposób my jako człowiecy, jako ludzie drodzy państwo aż tak się zacięłam zmieniamy naszą planetę.
00:41:47: no nie?
00:41:48: Gdzie zamiast ryb właśnie pływają te śmiercionośne meduzy, mamy ten niepokój etyczny i jak w ogóle wiesz?
00:41:55: W tej erze katastrofy klimatycznej mamy usprawiedliwić sprowadzenie na świat kolejnych żyć.
00:42:01: To jest kolejna taka sprawa a przy tym wszystkim mam jakieś takie.
00:42:05: cały czas mi towarzyszyła melancholia fontriera wogóle kiedy tak sobie myślałam o tym wątku.
00:42:14: Wiesz co?
00:42:14: Mi się ten klimat w ogóle wszedł właśnie Kiedy sprowadzasz na świat nową istotę.
00:42:21: i jakby tak, tutaj mamy książki z życia na wsi.
00:42:27: I to jakby one są bardzo nieaktualne.
00:42:30: albo to taką jakąś utopię wizji sprzedajemy dzieciom.
00:42:35: Tak, bo mówisz o
00:42:35: tych książkach obrazkowych też dla dzieci po prostu?
00:42:38: Tak, że one jakieś takie.
00:42:41: miałam poczucie niadekwatności fałszu i tego, że my wiesz... Potem zaczęłam w to iść, że tych wszystkich uśmiechniętych krów na opakowaniu mleka.
00:42:52: Więc ten wątek gdzieś się pojawiał... I w ogóle też oglądałam różne takie filmy.
00:43:01: Na przykład Bird Strike.
00:43:04: tam jest ochórze kobiet które w Anglii Postanowiły nie mieć dzieci, ale nie dlatego że ich nie chcą tylko ze względu na to, że w ten sposób strajkują przeciwko niszczaniu planety.
00:43:18: I jakoś tak mnie to bardzo przejęło w sensie, że te nich śpiew jak one wyrażały ten ból... W tym filmie było też opara które mają jedynaka.
00:43:30: bo z tego powodu i to też To też jest jakby, bo jeżeli już mamy dzieci to często jest jedno dziecko.
00:43:37: Więc też siłą rzeczy te dziecko się wychowuje na przykład w rodzinach, których nie ma innych dzieci, że ono jest jedynym dzieckiem i to też jakby jest zupełnie inny rodzaj przygotowania do dorosłości.
00:43:49: tak?
00:43:49: Że jesteś takim małym dorosłem.
00:43:51: ale wracając do głównego wątku towarzyszyło mi to pytanie przez całą książkę.
00:43:56: To był w ogóle zaczyn.
00:43:57: dlaczego zacząłam pisać tą książkę?
00:43:59: czyli ten jakby kryzys klimatyczny był gdzieś takim dużym tematem.
00:44:06: Natomiast czytałam ostatnio, słucham ostatnio książki z ploty Anny Ciarkowskiej i tam było takie zdanie właśnie jakiś pisarz zarzucił narratorce że po co mieć dzieci?
00:44:21: a ona odpowiedziała a po co pisać kolejną książkę?
00:44:24: I jakoś tak we mnie to też zostało bo Tytuł, nie czytałam jeszcze nowej to karczuk ale świata jest za dużo.
00:44:32: W ogóle świata są za duże i w tym sensie po co kolejna książka?
00:44:37: A po co inne dziecko?
00:44:38: tak że w ten sposób możemy po prostu siebie zanichilować i po prostu nie istnieć a żyjemy i to jest też o byciu człowiekiem, o życiu, o nadziei.
00:44:50: I jakoś tak to pytanie To odpowiedź nie padła w mojej książce, padła innej książce.
00:44:54: Więc tak sobie to odpowiadam teraz po czasie ale na pewno to pytanie mi towarzyszyło.
00:45:00: A jaką funkcję pełni dla ciebie literatura?
00:45:03: Nie bo tak właśnie wiesz.
00:45:04: co ciągnąc trochę też twoją odpowiedź jakby czego ty też oczekujesz od literatury i czy stawiasz jej jakieś zadania?
00:45:12: Czy ona powinna właśnie zostawiać nas z nadzieją?
00:45:14: Czy może nie powinniśmy też zadawać jej takich pytań, czy to jest po prostu świadectwo.
00:45:19: Wiesz ja sobie często myślę coraz częściej o literaturze bo wyraźnie zmieniły się moje takie gusta czytelnicze że ona jest dla mnie do odkrywania też tego ,że ja nie jestem sama w swoich doświadczeniach tylko ktoś już tak miał często i to mnie w jakiś sposób osadza i też pociesza i daje mi oczywiście już jako wynikowa wielu gdzieś tam to łańcuchów decyzyjnych i tak dalej, jakieś pocieszenie i nadzieje.
00:45:45: Ale nie powiedziałabym że oczekuję od literatury nadziei.
00:45:48: To jest gdzieś jeden z wyników tego czego ja od niej oczakuje.
00:45:53: I tak sobie myślę jaka mogła być twoja odpowiedź właśnie na
00:45:59: to?
00:45:59: Jest dla mnie stawianiem pytań.
00:46:01: Jest stawieniem pytać też tej nadziei.
00:46:07: może nie ma za dużo w złodziejce chociaż zależy jak na to patrzeć.
00:46:13: Wielu czytelników pisało do mnie, co do zakończenia tutaj nie będę spoilerować ale ono bardzo podzieliło.
00:46:22: Czy pasuje?
00:46:22: Czy jest zbyt jakby surrealistyczne?
00:46:26: Natomiast miałam taki... Co co powiedziałeś ja mam tak jak ty.
00:46:31: Ja kiedy tworzyłam postać M miałam takie poczucie że to jest trochę tak, że przesadzam.
00:46:36: Że taką neurotyczkę, że już po prostu No, że trochę popłynęłam sobie.
00:46:41: A potem jak dostawałam feedback od czytelniczek no bo głównie od kobiet dostałałam ten feedback to bardzo dużo dziewczyn pisało, że ja tak miałam.
00:46:51: Nie wszyscy oczywiście się też samiali z tym wątkiem macierzyńskim.
00:46:55: Każdy jest matką ale dużo osób na przykład pisały o tym dorastaniu, że taki moment kiedy wchodzimy w dorosłość i próbujemy siebie... Jakoś opisać jako dziewczynę, jako kobietę że to było dla nich ważne.
00:47:10: I bo też zaczęłaś od tego, że jest taka intymna książka z Gdzieś na mocno Cielesna To było tu dla mnie jakby takie, że było warto, że właśnie jakaś taka wspólnota doświadczeń wokół tego się wytworzyła i na pewno ja się z tym dobrze czuję.
00:47:28: nie mam takiego poczucia jej tu muszę się teraz schować.
00:47:32: tylko właśnie wręcz przeciwnie że jakby bycie, nie wiem trochę neurotycznym nad wrażliwym momentami już żeby tak ze siebie przewrotnie tutaj skatygaryzować jest ok.
00:47:46: także to jest takie uwalniające i jakby w tym sensie ta książka i ten feedback po niej był rozmową.
00:47:54: I myślę, że to też dobra puenta dla naszej rozmowy.
00:47:58: bardzo ci dziękuję Magdo.
00:48:00: A państwa zachęcamy do lektury, zarówno właśnie do Złodziki Matek ale też do wyczekiwania reportaży z naszej tutaj Wielkiej Polski.
00:48:11: Że tak sobie zażartuję na koniec wcale nie żartując do Wielko Polskiej.
00:48:14: Super bardzo dziękuję!
00:48:16: Dzięki!
00:48:20: Rozmawiamy z pisarzami, księgarkami i tłumaczami, specjalistkami od literatury z naszego miasta.
00:48:25: Bo czas
00:48:26: oddaci
00:48:37: głos!
Nowy komentarz