Kulturka (14) Rozmowa z Paulą Buczyńską i Dorotą Kuźniarską o projektowaniu ubioru

00:00:00: Kulturka to podcast o wydarzeniach, które tracimy z oczu skupiając się na propozycjach dużych graczy poznańskiej kultury.

00:00:08: To podcast o ludziach, miejscach i zjawiskach, o których mogliście słyszeć zdecydowanie za mało.

00:00:15: Do teraz!

00:00:15: Podcast jest częścią Dynksa poznańskiego magazyno-kulturalnego

00:00:20: dynks.poznan.pl,

00:00:22: którego wydawcą jest Estrada Poznańska.

00:00:25: Zapraszam do czytania, oglądania i słuchania.

00:00:28: Martina Nicińska.

00:00:31: Dzień dobry, witajcie.

00:00:33: Dziś w Kulturce dwie wspaniałe gościnie Dorota Kuźniarska i Paula Buczyńska.

00:00:38: Witajcie.

00:00:39: Porozmawiamy sobie o projektowaniu strojów ubrań, które mogą coś nam opowiedzieć o współczesności, które mogą też po prostu zaskoczyć, zachwycić.

00:00:50: Paula Bułczniska jest artystką, projektantką, badaczką i wykładowczynią akademicką.

00:00:55: Jej twórczość związana jest z ideami odpowiedzialnego projektowania i poszukiwań na styku sztuki, rzemiosła oraz technologii.

00:01:02: Od ponad dwudziestu lat pracuje z materią tkaniny i fotografii, łączy doświadczenie w projektowaniu odzieży z wrażliwością artystyczną.

00:01:10: Jej działalność projektowa obejmuje zarówno współpracę z wielkoseryjnym przemysłem odzieżowym jak i autorskie badania nad inkluzywnością i funkcjonalnością ubioru.

00:01:20: Dorota Kuźniarska jest artysta interdyscyplinarna, projektantką i kostiumografką.

00:01:26: stworzy na styku mody, kostiumu tkaniny malarstwa sztuki performatywnej i nowych mediów.

00:01:32: Eksploruje relacje między tożsamością a wizerunkiem, rzeczywistością a fikcją ciałem a jego cyfrowym rozszerzeniem.

00:01:40: Swoje prace Dorota prezentowała na ponad czterdziestu pięciu wystawach Sztuki i Designu.

00:01:45: zrealizowała kostiumy do dwudziestu jeden projektów filmowych i teatralnych.

00:01:50: A skąd ja znam dziewczyny?

00:01:51: Otóż byłam na wystawie One Space Many Stories w Starym Browarze.

00:01:56: Była to wystawa Pedagogów i Pedagożek Wydziału Arhitektury, Wnętrz i Scenografii Ułap.

00:02:03: Kuratorką tej wystawy była Anna Borowiec i napiętrze, na którym, w zasadzie na poziomie zero, na w którym była prezentowana twórczość pedagogów-pedagoże katedry ubioru.

00:02:15: Zobaczyłam właśnie dwie prace Pauli Buczyńskiej i Doroty Kuźniarskiej które tak właśnie jak powiedziałem na początku wydawały mi się świetną opowieścią o współczesności.

00:02:28: Praca Doroty Bedtime Routine, czyli taki strój, który nawiązuje do scrollowania przed snem.

00:02:34: Zaraz nam powiesz trochę więcej.

00:02:36: A Paula Buczyńska stworzyła pracę w której porusza temat masowego produkowania ubrań tylko dla normatywnych ciał, czyli zdrowych młodych szczupłych i przy okazji zahaczyła o kwestie zasobów AI.

00:02:48: Ta praca nazywa się Control Plus Body Unsupported.

00:02:52: To Paula, od siebie może zaczniemy.

00:02:54: Powiedz proszę o tej swojej pracy złożonej w zasadzie takich dwóch części?

00:02:59: Tak ta praca składała się z dwóх części.

00:03:03: jedno to były pudełka metalowe które na zewnątrz miały właśnie ciała tak zwane normatywne ponieważ no nie ma czegoś takiego jak normatywny ciało działa są równorodne I na tych pudełkach była, widniała jakby postać młodej dziewczyny w rozmiarze XS.

00:03:25: która właśnie miała taką czerwoną sukienkę do ubierania.

00:03:31: Chodziło o skojarzenie takich ubieranek, kiedyś były takie laleczki, które można było ubierać i dziewczynki uwielbiały... Zresztą myślę, że nie tylko dziewczęci uwielbiały tę zabawę.

00:03:43: Z papieru się wycinało?

00:03:44: Z papiery się wycinęło tak i można było właśnie zahaczyć i ubrać.

00:03:48: Potem już były takie wycinane zdrewienek też kojarzę.

00:03:52: Natomiast jest to element zabawy I takie właśnie były powielone takie ciała na zewnątrz.

00:04:00: Natomiast w momencie, jeżeli otworzyło się to pudełko tam... były już ciała różnorodne, czyli takie jakie możemy spotkać.

00:04:08: Które się zmieniają w zależności od wieku ale też w zależyności od powiedzmy zdolności fizycznych.

00:04:18: W danym momencie możemy złamać nogę, możemy złomać rękę, możemy być w ciąży.

00:04:23: to wszystko powoduje że nasze ciało się zmienia.

00:04:26: i ta jedna czerwona sukienka która jest takim symbolem systemu mody No po prostu nie pasowała na tamte ciała.

00:04:33: i tak się dzieje często.

00:04:37: A ta praca, która się wyświetlała na ścianie?

00:04:39: Na ścianie wyświetlała się praca która nawiązywała do okna zakupowego takiego sklepu online gdzie właśnie była też

00:04:51: ta

00:04:52: czerwona sukienka zdjęcie, które pokazywało… znaczy to było wygenerowane zdjęcie.

00:05:00: Które pokazywał sukienkę właśnie, która ma zamek na plecach i właściwie nawet w pełni sprawna osoba ma problem z zapięciem tego zamka i często musi poprosić kogoś.

00:05:11: Napisy sugerowały właśnie to, że należy mieć ciało absolutnie zdolne do tego żeby właśnie wygjąć się w taki sposób, żeby móc zapiąć Na celu pokazanie, że tak naprawdę nie chodzi tylko o osoby z niepełnosprawnością jakieś ekstremalne sytuacje życiowe.

00:05:33: Tylko, że każdy z nas może doświadczyć w swoim życiu właśnie takiego wykluczenia przez systemody.

00:05:38: A w jaki sposób tworzyłaś ten projekt?

00:05:42: Czym się wspomagałaś albo co ty chciałeś przy okazji czegoś nauczyć?

00:05:48: Ten projekt był w całości wygenerowany gdzieś narzędzia generatywne.

00:05:57: Jest tak, że ja ponieważ w zeszłym roku

00:06:01: brałam

00:06:01: udział w takiej konkursie Play Sustain właśnie w kategorii Digital to AI i zajęłam się gdzieś tematem sztucznej inteligencji, ponieważ tak jak wspomniałeś jestem wykładowczynią i uważam, że moim obowiązkiem jest wiedzieć dokąd świat zmierza i być na bieżąco.

00:06:20: a niewątpliwie ten świat sztucznej inteligencji wtargnął bardzo intensywnie w nasze życie i bardzo dużo czasu spędziłam właśnie gdzieś dowiadując się, ucząc się.

00:06:34: No im miałam dużo refleksji również takich że na przykład nie jesteśmy w stanie wygenerować ciał nienormatywnych.

00:06:41: jeżeli obejrzymy takie pierwsze strony różnych narzędzi generatywnych w internecie, no to mamy zawsze takie ciała wygładzone.

00:06:55: Idealne po jakichś filtrach właściwie zawsze młode.

00:07:00: Nie zobaczymy tam zmarszczek, nie zobaczymy choroby, nie zobaczymy zmęczenia.

00:07:04: Nie zobaczy my właśnie skóry prawdziwej, która bywa różna nawet w ciągu miesiąca się zmienia u danej osoby.

00:07:14: No i postanowiłam gdzieś spróbować wejść w to głębiej i nauczyć troszeczkę też te właśnie generatory.

00:07:27: Staram się nie używać określenia sztuczna inteligencja, bo to jest bardzo mylące tak?

00:07:31: Tam nie mamy żadnej inteligencji.

00:07:33: dlatego bardziej te narzędzia generatywne są bliższe.

00:07:36: aczkolwiek no wiemy że AI szybciej nam przechodzi.

00:07:41: Postarałam się po prostu nauczyć je troszeczkę o tym, czym jest ciało ludzkie.

00:07:46: Bo myślę sobie że jeżeli nie będziemy zasiedlać właśnie tych przestrzeni ciałami naszymi takimi prawdziwymi jak wyglądają.

00:07:58: no to właściwie wracamy znowu do punktu wyjścia czyli to co przerobiliśmy ciałopozytywność właśnie akceptację starości i tak dalej itd.

00:08:07: No znowy wracam do punktów wyjściach.

00:08:10: To już wiadomo, że na początku wszystkie te systemy wykluczały na przykład osoby ciemnoskórę z tego z rozpoznawania twarzy albo znacznie gorzej kobiety rozpoznawały przez to, że właśnie to co się włoży do środka to potem dostajemy.

00:08:29: I to jest bardzo ważne żebyśmy gdzieś starali się jednak odzwiercielać nasze no... Noż prawdziwy świat.

00:08:38: A dużo czasu poświęciłaś nauczanie tych, jak ty to mówisz generatorów?

00:08:45: Generatorów obrazów tak.

00:08:47: Generatoru wyobrazów tych obrazów prawdziłych kobiet.

00:08:52: To znaczy się.

00:08:53: to jest tak, że ja zaczęłam dwa lata temu gdzieś przed swoim doktoratem.

00:08:58: Potem w zeszłym roku był olbrzymi problem na przykład żeby wygenerować obraz, to jest jedno.

00:09:03: ale na przykład, żeby chłopak pojechał przez wybieg mody no to zawsze zdarzał się cud i on po prostu wstawał z tego ówska.

00:09:15: W tej chwili już mi się udaje i jak najbardziej.

00:09:18: I rzeczywiście to odzwierciedlenie jest coraz... Jak

00:09:20: to się stało, że w końcu zaczęło się udawać?

00:09:23: No myślę, że po pierwsze wrzucanie dużej ilości takich obrazów, które są gdzieś ozwierciedleniem świata.

00:09:32: Czyli można już dawać takie obrazy...

00:09:35: Czyli ty szukałaś modeli na wózkach?

00:09:39: Wózek, tak różne jakieś takie historie.

00:09:43: Wrzucałam jako właśnie te obrazy.

00:09:46: pierwsze bardzo się uczyłam też opisów dokładnych robić I to gdzieś w końcu poskutkowało, ale też umówmy się że tak idzie szybko do przodu.

00:09:56: Że rzeczywiście jest coraz lepiej.

00:09:59: tylko żebyśmy my chcieli tego używać w takim celu jako narzędzie a nie właśnie jako narządzie wygładzania i normalizacji takiej pomijającej, marginalizującej.

00:10:09: Tak jak wspomniałem na początku współpracowałaś z tym wielkoseryjnym przemysłem odzieżowym czyli takim który chyba nie myśli o tej takiej naszej różnorodności za bardzo.

00:10:21: Jak to

00:10:23: było?

00:10:25: Chciałabym powiedzieć, że to się zmienia.

00:10:27: aczkolwiek jest tak rzeczywiście, że ja kilkanaście lat temu zostałam poproszona przez dwie rehabilitantki o stworzenie kolekcji dla dzieci z niepełnosprawnością wieloraką i zaczęłam od researchu w internecie i okazało się, że nie mamy w ogóle satysfakcjonujących rozwiązań.

00:10:47: Jeżeli już jakiekolwiek są to one są bardzo stygmatyzujące.

00:10:51: czyli właściwie osoby z niepełnosprawnością nie mają znaczy nie mają wyboru bo muszą wybierać albo między funkcją a taką reprezentacją własnych potrzeb i tą estetyką natomiast nie mogą mieć funkcjonalnej odzieży takiej, która po prostu też wyraża ich.

00:11:12: To się zaczęło zmieniać.

00:11:14: naprawdę jesteśmy w coraz lepszym momencie.

00:11:20: natomiast ciągle jest to bardzo trudny temat bo należy zacząć od tego że chociażby osoby z niepełnosprawnością mają olbrzymi problem z dostępem w sklepie

00:11:31: w ogóle

00:11:31: takim fizycznym już nie mówiąc o tym ,że właśnie odzież no z reguły nie myśli się o tym

00:11:40: Doroto, przejdziemy teraz do ciebie.

00:11:45: Jak masz record na kąci jeśli chodzi o skrolowanie przed snem?

00:11:49: O wow, nie wiem czy tak mogę.

00:11:52: Teraz jest na pewno dużo lepiej, właśnie pilnuję ale w momencie wybuchu pandemii i popularności TikToka w Polsce jakby wzrost popularności Toka w Polsce no to były kilka dobrych godzin.

00:12:11: tak dorana więc doświadczenie mam ciężkie

00:12:17: Pytam, ponieważ Twoja praca, która znajdowała się zresztą niedaleko pracy Pauli nazwałaś właśnie Bedtime Routine czyli taki wieczorny rytuał.

00:12:31: I ta twoja prace składała się bardzo wielu elementów.

00:12:33: tam było mnóstwo rzeczy do rozszyfrowania, do rozpakowania.

00:12:38: opowiedz proszę o tym co stworzyłeś.

00:12:40: Tak to moja pracata była instalacja i ona się składało z projektu ubioru który pokazywa... tam na manekinie oraz pufy, o których zaraz powiem.

00:12:55: I na pufie był tablet z wyświetlanym przetworzonym wideo i te... Kostium, który był na manekinie.

00:13:06: On był inspirowany właśnie pillow challenge.

00:13:10: dwa tysiące dwadzieścia.

00:13:12: i to było takie wyzwanie tiktokowe właśnie w którym w którym osoby, które brały udział w tym wydarzeniu ubierały się poduszki przepasane paskiem tylko i wrzucały te zdjęcia czy widea do sieci prosząc o jakby udostępnianie i kontynuowanie tego wyzwania.

00:13:33: Więc wydawało mi się to bardzo takie interesujące właśnie w kontekście tego że podczas pandemii wszyscy jesteśmy zamknięci a jednak czujemy potrzebę tego wyjścia

00:13:46: Wyszykowania się.

00:13:47: Do

00:13:47: wyszykowania się dokładnie i wyjścia do ludzi, chociażby w tym przypadku cyfrowego wyjści.

00:13:56: Więc na mojej pracy pojawiły się właśnie hafte tego typu które miały nas w jakiś sposób poprowadzić do tych informacji dalszych i zbudować nam jakby szerszy obraz tej mojej prace że ta moja praca nie składała się tylko z tych elementów które mogliśmy zobaczyć ale też z tych, dzięki którym mogliśmy się przenieść właśnie w tą sferę cyfrową.

00:14:20: Właśnie jak choćby ten pillow challenge albo...

00:14:25: Ta opaska na oczy wspaniała z napisem fit.

00:14:28: jeszcze i dobrze pamiętam.

00:14:29: Tak,

00:14:29: opaska za oczy z napisem fit który miał nam informować nas o tym że jesteśmy na cienkiej granicy jeżeli chodzi o intensywność użytkowań Instagrama czy tiktoba właśnie social media, że ta granica jest cienka i możemy ją szybko.

00:14:53: tylko przekroczyć, dlatego ta opaska zasłaniała nam oczy.

00:14:57: Znaczy Mane Kinowi.

00:14:58: zasłniała oczy a jednocześnie kierowała w stronę wideo na którym wideo przedstawiało właśnie taki fragment streamingu z mukbanku czyli takiego dzielenia się wideo, na którym szczególnie osoby z Azji jedzą po prostu jedzą różne dania, bardzo tutaj tak ASMR-owo też traktowane więc i ta strona wizualna i dźwiękowa miała nam dawać tą przyjemność spożywania jedzenia z kimś po drugiej stronie ekranu.

00:15:39: Więc całość tej instalacji.

00:15:43: chodziło mi o to żeby jakby też trochę się zatrzymać i zadać sobie pytanie czy...

00:15:50: Czy to o mnie.

00:15:51: ...czy to o mnie, dokładnie?

00:15:53: I czy ta granica nie jest za blisko, czy nie lepiej jest wyjść i spotkać się w prawdziwym naszym rzeczywistym świecie niż tylko jakby tutaj komunikować się internetowo chociaż ona nie jest tak zupełnie krytyczna?

00:16:08: ta praca?

00:16:10: Tak, do dowolnej interpretacji.

00:16:13: Humor to jest coś, co ja bardzo lubię w pracach i bardzo często staram się też humorystycznie podejść do pewnych spraw, które mogą być trudne a przez humor jesteśmy.

00:16:26: jakoś łatwiej jest nam to przetworzyć.

00:16:32: Śledzisz różne trendy tiktokowo-instagramowe?

00:16:36: Chyba tak.

00:16:37: Tak śledzę, śledze aczkolwiek muszę powiedzieć że teraz mniej bo nazbierałam już tyle inspiracji jakby tyle mam szkiców kolejnych prac że to trochę zwolniło.

00:16:48: bardziej się skupiam na tej manualnej pracy w tym teraz obecnie.

00:16:54: A z czego była ta twoja praca wykonana?

00:16:56: Czy materiał też miał znaczenie, kolor tego materiału.

00:16:59: Tak, materiał miał znaczanie bo tkanina była specjalnie zaprojektowana, ona była w stylu pixel art'u i opierała się na moich autorskich ilustracjach, które przedstawiały właśnie taką klimat starego zamku.

00:17:16: Taki styl troszkę vampiryczny.

00:17:19: pojawiały się tam też pikselowe hamburgery i inne fast foody.

00:17:26: też żeby w jakiś sposób nawiązać do tego takiego intensywnego przetwarzania treści.

00:17:35: Czy stworzyłaś już też jakieś inne w tym stylu pracy?

00:17:39: Tak.

00:17:39: Dwa lata temu prezentowałam też na wystawie naszej uczelnianej, prezentowałam pracę Daydream fourzero i ona z kolei odnosiła się do prób opierała się na pracy, napowieści Jacka Dukaja Starość Axolotla i dotyczyła właśnie aplaudowania swojej świadomości do cyfrowej chmury.

00:18:11: I to też

00:18:12: była taka praca stworzona z materiałów?

00:18:15: Dokładnie

00:18:17: system bardzo podobny.

00:18:22: ona też można było w nią wejść bardziej interaktywnie, bo miała też konik bujany i można było na tym koniku usiąść i jakby doświadczyć wideo.

00:18:32: Bo też w swoich pracach bardzo często używam wideo i tam też było właśnie wideo.

00:18:38: więc strukturalnie ona była bardzo podobnie stworzona tak jak bedtime routine z kolorystyce niebiesko takiej błogo-niebiesko-białej.

00:18:49: I jakie tam symbole przemyciłaś albo trendy?

00:18:52: Tam, tak.

00:18:55: O jej...

00:18:56: A dlaczego był konik?

00:18:57: Bo chciałam nawiązać do takiego dziecięcego świata, takiej błogości trochę.

00:19:05: Była tam duża tkanina właśnie Aladywan czyli taki trochę dziecięcy pokój.

00:19:12: manekin z kolei miał bluzę naciągniętą na głowę i to był też taki gest.

00:19:18: często jak dzieci robią które chcą się schować to po prostu z przodu bluze naciąganie na głowie nie widzą nic że ich nie ma.

00:19:29: i to też jest takie właśnie odpływanie trochę wino-ukrainy.

00:19:33: Super!

00:19:34: Paulo, a Ty jeszcze stworzyłaś taką pracę niewygodne lalki?

00:19:38: Nie wiem czy to tylko tak obrazkowo czy fizycznie też to stworzłeś?

00:19:42: No to była tylko

00:19:43: taka... Bo widziałam na Instagramie.

00:19:45: Tak.

00:19:46: Zresztą polecamy Instagrama Pauli i Doroty żeby zobaczyć te wszystkie projekty o których rozmawiamy.

00:19:51: Jeśli chodzi o te lalki, to rzeczywiście był taki moment właśnie też wiralowy.

00:19:57: Ja w sumie niezbyt często się odnoszę do takich momentów ale gdzieś zalało to tak internet że bardzo mnie dotknęło.

00:20:05: to, właśnie generują te laleczki, które są takie ładne.

00:20:11: Ja

00:20:11: to dopiero teraz skarżyłam że to przy okazji premiery filmu Barbie?

00:20:15: Nie nie nie... To było w innym momencie, ale tak mniej więcej troszkę chyba wcześniej.

00:20:21: i właśnie te lareczki były takie ładnie znormalizowane wszystko miały.

00:20:26: powiedzmy każdy chciał pokazać się z jakimś takim akcesorium swoim, które gdzieś go określa I ja postanowiłam właśnie znowu użyć AI jako tego narzędzia krytycznego, czyli pokazać się że wszystko to co normatywne, wszystko to jest powtarzalne.

00:20:47: no to AI bardzo fajnie i bardzo chętnie odtwarza.

00:20:50: Natomiast wszystko to, co jest prawdziwe i trudniejsze i bardziej skomplikowane i niezbyt można powiedzieć ładne w takim ogólnym pojęciu estetyki, w takim właśnie wygładzonym To to jest pomijane i jeżeli będziemy tak robić wydaje się, że to jest taka bardzo niewinna zabawa.

00:21:10: Ale jednak przetwarzamy w milionach takie obrazy i wrzucamy to gdzieś tam ucząc ,że to jest akceptowalne, to jest norma i my tego chcemy jako ludzie.

00:21:22: A co ciebie doprowadziło do tego zainteresowania i wgłębiania się w temat zasidania zasobów generatywnych obrazów?

00:21:32: No to właśnie ten temat, ponieważ projektowanie uniwersalne i w ogóle projektowanie dla ciała i myślenie o tym że w sumie bardzo dużo mówi się na temat zrównoważonego rozwoju.

00:21:46: Na temat mody i środowiska, na temat sprawiedliwej płacy

00:21:50: itd.,

00:21:52: natomiast stosunkowo mało mówi się o tym ,że ciało jest jak ja to zabawnie tak... żartobliwie mówię, że jest jakby wkładem koniecznym do ubioru.

00:22:06: Bardzo rzadko się o tym mówi i że te ciała są różnorodne.

00:22:09: I jeżeli mamy przeciętny rozmiar kobiety w Europie to jest czterdzieści cztery czterdyści sześć a przyciętny rozmier w sklepach to jest trzydziście osiem.

00:22:19: no to o czymś świadczy, prawda?

00:22:22: O czymś to mówi.

00:22:23: I zawsze mnie to interesowało.

00:22:26: dlaczego tak jest, dlaczego pomijamy prawdę skoro to się nawet nie spina ani ekologicznie a nie ekonomicznie w żaden sposób?

00:22:35: i w momencie kiedy właśnie ja... tak bardzo mocno weszła, właściwie te rzeczywistości się w tej chwili absolutnie przenikają.

00:22:45: No to naturalne mi się wydawało, że po prostu tam też należy zaopiekować pewne obszary, które jeszcze nie zostały zaopiekowane w rzeczywistym świecie do końca też.

00:23:00: Doroto ja przeczytałam też gdzieś, że ty się interesujesz ubiorem cyfrowym?

00:23:06: Tak!

00:23:07: Tak, to jest, co zgadza się.

00:23:10: Myślę że ubiór cyfrowy bardziej jako poszerzenie tego naszego realnego niż ubiór cyfowy stricte przeznaczony do środowiska wirtualnego i cyfowego.

00:23:25: I co

00:23:25: to takiego w ogóle?

00:23:26: Ten ubiur cyfawy...

00:23:27: Ubiór cyfrowy to jakby on jest bardzo szeroko można go zinterpretować, bo ubiorem cyfowym będzie na przykład nakładka w rozszerzonej rzeczywistości, którą mamy czy filtry Instagrama, w której możemy nałożyć na siebie jakąś odzież.

00:23:47: Więc tutaj możemy mówić ubiórcy frowy to będą też wszystkie skórki w grach cyfrowych i w grach komputerowych.

00:23:58: Ubiór cyfowy to też są wizualizacje ubioru rzeczywistego, czyli używane przez firmy odzieżowe do pokazania końcowego produktu bądź sprawdzenia jak on będzie się leżał na sylwetce i zachowywał na człowieku jeszcze przed wyprodukowaniem właściwej rzeczy.

00:24:19: więc jakby Mogłabym powiedzieć, że to jest to samo co ubiór fizyczny tylko że jakby funkcjonujący w przestrzeni cyfrowej.

00:24:31: Czy sobie ten temat Paulo też jest jakoś bliski?

00:24:33: Trochę eksperymentujesz z ubiorem cyf rowym.

00:24:36: To znaczy się, ja jednak jestem bliżej ciała.

00:24:40: Natomiast uważam że ubiór cyfrowy jest bardzo ciekawy ponieważ możemy właśnie pominąć to ciało.

00:24:46: tak więc tam zupełnie inne rzeczy.

00:24:49: tam nie mamy tych fizycznych ograniczeń które mamy w świecie rzeczywistym.

00:24:53: natomiast uważam, że to jest bardzo ciekawe.

00:24:58: bardzo chętnie oglądam i przyglądam się.

00:25:00: natomiast jednak dla mnie ta rzeczywistość Lubię się nie opiekować.

00:25:07: To nad jakimi projektami teraz pracujecie?

00:25:09: Już nie mówię, że muszą być związane z tym o czym mówiłyśmy do tej pory, w czym teraz żyjecie.

00:25:16: Wiem, że Dorota ty... znaczy kiedy nasza rozmowa będzie wyemitowana już niestety wystawa się zakończy, którą teraz możemy oglądać, który kuratorowałaś ale jeśli to jest coś, czym teraz użyłaś przez ostatni czas to możesz nam opowiedzieć, czego dotyczyła?

00:25:33: Tak bardzo chętnie.

00:25:34: Wystawa nasi tytuł Eastern Block Extreme Costumes Experimental Choir and Catwalk Concert.

00:25:43: i to jest wystawa, która podsumowuje taki wieloletni projekt w którym miałam przyjemność brać udział jako kostiumografka i współrealizatorka spektaklu.

00:25:55: To był spektacle międzynarodowy który jakby który, jak to powiedzieć zrzeszał może cztery kostiumografki oraz międzynarodową ekipę.

00:26:15: realizatorów.

00:26:16: i to był spektakl eksperymentalny, w którym występował chór Sochorosa z Budapesztu.

00:26:27: Oni bardzo eksperylmentalnie pracują właśnie z głosem, z ciałem i z językiem.

00:26:37: To był jakby tematycznie, ta wystawa jest o wspólnej przeszłości dawnego bloku wschodniego czyli Polski, Węgier, Czech i Słowacji.

00:26:48: I w tym miejscu my jako cztery kostymografki wspólnie się spotkałyśmy i postanowiłyśmy zastanowić się nad tym jakie mamy wspólne wspomnienia czy... tematy, które żyją dalej obecnie a które są związane jakoś z naszą wspólną przeszłością.

00:27:06: i na tej podstawie zrealizowałyśmy kostiumy do tego spektaklu.

00:27:12: Co jest ważne?

00:27:13: Kostiumy grały tutaj pierwsze skrzypce razem oczywiście z tym chórem Sochoroza ale nie było praktycznie scenografii.

00:27:23: Scenografia była zupełnie tłem, całość wydarzenia jakby odbywała się na catwalku.

00:27:29: czyli to był takie połączenie koncertu churalnego, ekstremalnego pokazu mody i właśnie spektaklu teatralnego.

00:27:38: i to właśnie taka ciekawa współpraca.

00:27:45: no i właśnie... On spektakł był prezentowany, jego premiera była w dwa tysiące dwudziestym drugim roku w Budapeszcie.

00:27:53: Potem wędrową przez właśnie Słowację Czechy był prezentowany w Rumunii i fragment... fragmentarycznie tak w Emiratach Arabskich również.

00:28:06: I w tym roku, z czego jestem bardzo dumna i bardzo się cieszę udało się sprowadzić część kostiumów i jakby w ramach podsumowania tego projektu zrobić właśnie zbudować wystawę w nowej scenie UAP tutaj w Poznaniu.

00:28:23: A jakie były twoje kostiumy?

00:28:26: Moje kostiumy, ja miałam scenę bo każda z nas pracowała jakby na od... nad osobną sceną i tylko w scenie inspirowanej architekturom każdego kraju, to pracowałyśmy na dniu wspólnie.

00:28:42: Moim kostiumem był projekt inspirowany polskim budynkiem kostką, polskim jednorodzinnym domem kostką którego cała elewacja była wyłożona podłączoną ceramiką więc starałam się to wrażenie przenieść na kostium.

00:29:01: Więc to jeden projekt i moja scena, to też była scena kosmiczna.

00:29:06: Więc możemy znaleźć First Dog in Orbit na przykład kostium o takiej nazwie czy kostium no gravity.

00:29:16: Ty szyjesz swoje kostiumy?

00:29:19: Kostiume które zaprojektowałaś

00:29:20: Tak częściowo w tym projekcie.

00:29:25: ja bardziej nadzorowałam pracę krawcową z którą współpracowałam ale np.

00:29:31: torebkę w kształcie pieska dogo, to uszyłam sama i takie elementy, które niekoniecznie są szyte a bardziej konstruowane, sklejane i jakby budowane bardziej jak rzeźba, to jakby to są mojego autorstwa.

00:29:47: Super!

00:29:48: Paulo Atynat, czym teraz pracujesz?

00:29:49: Będziesz pracować?

00:29:51: Ja w tej chwili zaczynam zgłębiać temat projektowania takiego poza półciowego czyli tego, w jaki sposób ubiór wpływa na tożsamość pułciową i pojęcie.

00:30:06: I w drugą stronę, czyli jak ten świat, ten fluid gender w tej chwili gdzieś zazębia się właśnie z ubraniem i jak to wpływać jedno i w druga stronie?

00:30:18: Jestem na razie na etapie researchu takiego głębszego.

00:30:23: No i bardzo ciekawa jestem, ponieważ zawsze w tych moich pracach bardzo istotny jest po pierwsze research.

00:30:30: Po drugie potem rozmowy z ludźmi o ich historiach przyżyciach.

00:30:36: to jest taki bardzo ważny moment I jeszcze jestem przed tym, więc to jest bardzo ciekawe.

00:30:43: Nie jestem w stanie powiedzieć czym to się skończy, bo właśnie tego nie wiadomo.

00:30:47: na tym polegają badania.

00:30:49: Natomiast rzeczywiście już na fazie researchu bardzo mocno mnie to zastanowiło że moment kiedy osoby które właśnie przechodziły korektę płci.

00:31:04: Ten moment, kiedy rodzice na przykład zabierali dzieci do sklepu i pozwolili im ubrać to co oni czują co jest jakby spójne z ich półcią, a dotychczas nie mogli tego wyrazić.

00:31:17: To w wielu historiach, w wielu wywiadach jest to taki moment naprawdę bardzo znaczący zarówno dla tego rodzica i tego poczucia akceptacji własnego dziecka jak i dla tego dziecka przy osobach dorosłych.

00:31:33: podobnie to bardzo mocno mnie poruszyło.

00:31:39: Ale oczywiście chcę się nie tylko skupić na takich sytuacjach, ale w ogóle w jaki sposób chociażby ten dualizm, który mamy w sklepach czyli podział na damskie męskie, który właściwie jest wszędzie też wpływa na nasze takie poczucie tożsamości i komfort.

00:31:56: Pięknie!

00:31:58: A skąd się u was zaczęła ta fascynacja projektowaniem ubiorem, szyciem?

00:32:06: No ja mogę powiedzieć, u mnie to już trwa no dwadzieścia pięć lat.

00:32:11: Natomiast pewnie dosyć nietypowo bo to były zupełnie inne czasy.

00:32:17: Zupełnie inne czesy.

00:32:18: Ja skończyłam Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu ale na Wydziale Grafiki warsztatowej I właściwie już podczas studiów pracowałam gdzieś tam w studio fotograficznym, gdzie akurat przypadkiem był robiony katalog firmy właśnie odzieżowej.

00:32:38: No i okazało się że poszukują projektanta, projektantki.

00:32:44: no i będąc młodą bardzo pewną siebie taką poszukując osobom stwierdziłam, że dlaczego nie spróbować?

00:32:53: zawsze mnie interesowało.

00:32:55: Zawsze gdzieś... Te stroje były takim elementem w moim życiu, który się przewijał jako właśnie takie wyrażenie siebie.

00:33:03: Raczej należałam do nastolatek które dziwnie się ubierały.

00:33:06: można to nazwać.

00:33:09: i właśnie takto się zaczęło że ponieważ no to były lata dwa tysiące jeden dwa tysięcy dwa zadzwoniłam od razu do tej firmy.

00:33:19: no i szef tej firmy powiedział dobrze to jutro zapraszam z portfolio.

00:33:24: I to była długa noc, ponieważ tworzyłam portfolio.

00:33:28: A ponieważ historia jest dosyć śmieszna, ponieważ to były też czasy właśnie studiów takich wyklejanych różnych, którzy można było zarobić na kartkach wyklejanych z różnych materiałów i ja tak też sobie dorabiałam podczas studików.

00:33:42: No więc... Miałam dosyć dużo tego materiału i wykleiłam po prostu kilka kolekcji w ten sposób

00:33:49: przez tą

00:33:50: jedną noc.

00:33:51: I to portfolio zrobiło ogromne wrażenie, ponieważ właśnie zostało mi przekazane że nigdy czegoś takiego jeszcze

00:34:00: nie

00:34:00: było.

00:34:01: Właśnie szkoda że chyba go już nie mam.

00:34:06: Natomiast rzeczywiście wszystko, ja zawsze to mówię.

00:34:10: Wszystko czego się nauczyłam o szyciu, o tym jak powinno się konstruować odzież i tak dalej, to jest właśnie to czego się nauczyłam w firmie pracując w dużej firmie odzierzowej jeżdżąc do Chin przez wiele lat.

00:34:25: I ja to też powtarzam naszym osobom studiującym, że studia są po to żeby naprawdę poszerzyć swoje horyzonty.

00:34:33: Żeby poznać ludzi, żeby poznaть siebie, żeby eksperymentować i najróżniejsze materie dotykać.

00:34:40: Natomiast to gdzie nas zrzuci potem świat no to już jest inna sprawa.

00:34:44: natomiast kluczowe jest to żeby się nie bać nie bać, bo wszystkiego można się nauczyć.

00:34:50: Nawet w moim wieku AI

00:34:55: To u mnie podobnie jak Paula ja by też byłam nastolatką która ubierała się dosyć niestandardowo bardzo odjechanie.

00:35:05: Ja skończyłam liceum plastyczne w zamościu i tam ze specjalizacją projektowanie graficzne właśnie Planowałam tak naprawdę pójść... Poznań był od razu na mojej liście.

00:35:18: I może tak daleko?

00:35:19: Tak, tak.

00:35:20: Tak daleko, ale może właśnie dlatego że tak daleka wiedziałam, że chcę iść do poznania, ale celowałam bardziej w animację bo tutaj jest związek z projektowaniem właśnie krawiecznym.

00:35:32: Jest ta postać, kreuje się postać i to mnie strasznie interesowało.

00:35:36: Ale mój uwielbiany przeze mnie nauczyciel malarstwa powiedział On myśli, że świetnie bym się sprawdziła właśnie w projektowaniu ubioru czy kostiumu.

00:35:49: Bo jakby spojrzał na mnie i powiedział, że to jest to czego potrzebujemy.

00:35:55: No i jakby widziałam to sobie bardzo do serca bo bardzo szanuję jego opinie.

00:36:01: To był uwielbiany przeze mnie nauczyciel Maciej Sanszawa i zdecydowałam się właśnie zdawać na scenografię ze specjalizacją projektowania ubioru tutaj, na Uniwersytet Artystyczny.

00:36:14: Wtedy jeszcze Akademię Sztuk Pięknych...

00:36:19: Nie żałowałaś?

00:36:20: Absolutnie, absolutnie nie żałałam.

00:36:22: W sensie tutaj kontakt z jakby praca z ciałem, taka fizyczna praca ze ciałem tożsamością, osobowością, skrowaniem wizerunku... To było coś co naprawdę mnie fascynowało.

00:36:40: Fascynowoły mnie wszystkie możliwe drogi które mogłam wtedy czerpać na uniwersytecie właśnie czyli od projektowania ubioru takiego stricte donoszenia przez kostium, przez eksperyment, instalację właśnie związki z filmem i z teatrem.

00:36:59: To było coś dla mnie niesamowicie fascynującego I zaraz po skończeniu studiów miałam okazję projektować i realizować kostium do filmu dyplomowego z katowickiej filmówki właśnie jednego kolegi.

00:37:19: i tak się zaczęła moja przygoda z kostiumami filmowymi.

00:37:24: W międzyczasie też projektowałam dla teatru, mniej miałam możliwości projektowania właśnie takie jak tutaj Paula powiedziała dla firm czy jeżeli chodzi o odzież taką którą nosimy ale to zawsze było w spektrum moich zainteresowań i nawet jak budowałam postaci do filmów, no to oczywiście musiałam najpierw sobie wyobrazić co taka osoba ma w szafie.

00:37:53: W sensie nie tylko jeden kostium ale jak wygląda jej szafadz?

00:37:57: Jaki ma humor?

00:37:59: Jaka jest jej sytuacja i dlaczego taki a nie inny wybór odzieżowy właśnie wybiera więc to wszystko u mnie jest zmiksowane i tak działa super.

00:38:15: A można gdzieś zobaczyć filmy, do których właśnie projektowałaś kostiumy?

00:38:19: Znaczy filmy one... Bo to już było kilka dobrych lat temu.

00:38:24: Na pewno ostatni film on dostał w ogóle nagrodę w reżyserii Iwo Kondefera.

00:38:31: On był na Short Waves tutaj w Poznaniu prezentowany jeszcze właśnie w tym roku.

00:38:37: No one jeżdżą po festiwalach właśnie takich filmów.

00:38:40: krótko bo to były głównie krótkie metraże Więc w sieci chyba nie funkcjonują, ale właśnie takie festiwale.

00:38:52: to jest obieźce.

00:38:53: Super.

00:38:53: Ja chciałam dopytać o te wasze stroje.

00:38:56: z młodości jak się ubierałeście i przednie wiem przerabiałyście sobie coś?

00:39:01: Też tworzyłyście własne kompozycje,

00:39:04: projekty...

00:39:05: U mnie to było rzeczywiście dosyć ekstremalnie.

00:39:11: Znaczy muszę powiedzieć też, że moja mama no ponieważ ja dorastałam w latach osiemdziesiątych gdzieś tam dziewięćdziesiontych byłam nastolatką więc moja Mama jeszcze bardzo dużo szyła fajnych rzeczy z burdy więc miałem tu bardzo duże wsparcie.

00:39:27: aże jest taką plastyczną duszą więc naprawdę te rzeczy były fajne i właśnie tak jak Dorota powiedziała odjechanie.

00:39:34: natomiast No, ja bardzo właściwie lubiłam wszystko co nie tu zinkowe i na przykład kapelusze przez całe moje liceum do siła nakrycia głowy.

00:39:47: Kapeluszy miały nawet kapeluser robione na miarę dla siebie.

00:39:51: więc no były to takie ekscentryczne historie.

00:39:54: Jakby to był wideokast.

00:39:55: teraz byśmy wrzucali te zdjęcia kapeluszze.

00:39:58: Tak miałam też właśnie ostatnio z takim dużym sentymentem odebrałam od mojej mamy bo mam mówi słuchaj cały czas przechowuję twoją spódnice z wełny, taką do ziemi na nie wiem chyba z czterdzieści guzików ma.

00:40:12: Z przodu taka z klinu.

00:40:14: wszyta też była szyta na miarę.

00:40:16: Na arkticzne mrozy jak kiedyś

00:40:18: były?

00:40:18: Raczej ale raczej wszyscy chodzili w jeansach i w gluzach.

00:40:21: ja natomiast no rzeczywiście potrafiłam dosyć właśnie takie ekscentryczne mieć te historie ubiorowe.

00:40:30: Natomiast jako taka jeszcze mniejsza dziewczynka To potrafiłam się np.

00:40:36: przebrać w rzeczy mamy i gdzieś tam pójść, ponieważ to chodziliśmy na różne godziny do szkoły i pójdź do szkory.

00:40:44: Np.

00:40:44: w kozakach na obcasie mojej mamy złożoną watą w środku i w jakiejś długiej właśnie kiecce.

00:40:52: Obcięłam również, właśnie jak dostałam tą pracę pierwszą moją firmę odzieżowej, to mój tata powiedział ale dziecko przecież... Ty tylko zawsze wszystko cięłaś, nigdy nic nie szyłaś.

00:41:04: Ale potrafiłam tak obciąć mamy sukienki właśnie jedwabne takie balowe z młodości i przerobić je tak i prerobić na spódnice i bluskę, firanki z właśnie z kuchni połączyć skoszulą taty, przepastrygować i założyć wyjść.

00:41:24: Przemówiłaś

00:41:25: że nie szyjesz?

00:41:26: Ja tak się bałam Ciebie o to pytać.

00:41:33: to były szybkie akcje, natomiast myślę sobie że to były ciekawe historie.

00:41:38: No to chyba to, że skończyłaś w tym ani innym miejscu, nikogo w rodzinie nie dziwiło?

00:41:44: To znaczy się tych gróg było gdzieś tam wiele, natomiast ja się śmieję rzeczywiście... U mnie jest taka historia, że namaścił mnie mój dziadek już, który był rzeźbiarzem i całe życie pracował właśnie w branży.

00:42:01: I kiedyś wszedł do kuchni i zapytał właśnie mojej babci, ponieważ zauważył na skrawku gazety jakiś taki rysunek.

00:42:11: i on się pyta mojej Babci kto to narysował?

00:42:13: No babcia po prostu mówi o co ci chodzi?

00:42:16: no pulina.

00:42:17: i wiem z historii właśnie Moim mami, że dziadek wyrwał to i nosił ze sobą do końca życia w portfelu.

00:42:26: A była to jakaś jedną kreską narysowana pani która ciągnie kaczuszkę na sznurku za sobą.

00:42:32: I to było po prostu taki rysunek jedną Kreską.

00:42:35: Więc myślę, że on już wiedział Już wtedy jakbym małą dziewczynką.

00:42:40: No i gdzieś tak to na pewno przeszło Bo ten dom był zawsze domem artystycznym.

00:42:46: Ładna historia.

00:42:48: To ja bardzo dużo eksperymentowałam z kolorem.

00:42:51: Na przykład dla mnie połączenia ostra czerwień, zielony żółty fioletowy w jednym autwicie to była norma.

00:42:59: Teraz może tego nie widać bo głównie ubieram się na czarno, może z miksem białego.

00:43:08: no ale wtedy to naprawdę pełna skala pantona.

00:43:13: jeżeli chodzi o kolory Moje rodzice, jak ja byłam właśnie nastolatką to moi rodzice prowadzili butik odzieżowy i co było super że ja zawsze miałam jako pierwsza miałam dostęp do właśnie najnowszych rzeczy które dopiero jakby na ulicę miały wyjść więc więc zawsze jak rodzice wracali z właśnie zakupów z hurtowni.

00:43:41: no to pierwszy mój wieczór.

00:43:43: to były przymiarki niekończące się przymiarki.

00:43:45: Może to z tym, może to z tamtym.

00:43:47: Mówię nie za mało koloru więcej koloru duże.

00:43:51: też eksperymentowałam z makeupem i z fryzurami czyli taki całkowity

00:43:57: odstóp

00:43:57: do głów dokładnie biżuteria jakby nie tylko ubrania ale jakby cały wizerunek.

00:44:03: to było to pamiętam.

00:44:05: kiedyś też znalazłam stare spodnie jeansowe i postanowiłam je absolutnie od góry do dołu pociąć i potem poprzyki poprzypinać agrawkami, żeby jakoś się trzymały na mnie.

00:44:20: Więc to był taki jeden z bardziej szalonych projektów.

00:44:23: oczywiście wszystko potem kolorystycznie niedopasowane.

00:44:28: Boże jak ja się nudno ubierałam.

00:44:31: Ale wniosek jest taki że rzeczywiście apel do rodziców jeżeli dzieci robią dziury tną i niszczą ubrania to można im bróżyć jakąś karierę.

00:44:41: a mówiłam, że to będą wspaniałe gościnie.

00:44:44: Bardzo Wam dziękuję za obecność, za Wasze opowieści i pracę przede wszystkim, które wykonujecie, które nam otwierają oczy na różne tematy.

00:44:54: Będziemy śledzić waszą dalszą drogę.

00:44:57: Paula Buczyńska i Dorota Kuźniarska dzięki bardzo.

00:45:00: Dziękuję.

00:45:01: Kulturka to podcast o wydarzeniach, które tracimy z oczu skupiając się na propozycjach dużych graczy poznańskiej kultury.

00:45:09: To podkazd o ludziach miejscach i zjawiskach, o których mogliście słyszeć zdecydowanie za mało do teraz.

00:45:17: Podkazdz jest częścią Dynksa poznańskiego magazyno-kulturalnego dynks.poznan.pl którego wydawcą jest Estrada Poznańska.

00:45:26: Zapraszam

00:45:27: do czytania,

00:45:28: oglądania i słuchania Martyna Nicińska.